คนที่จะเป็นครูนั้นจะต้องมีจิตวิญญาณความป็นครู

อากาศยามเช้าดีมากเลยวันนี้ ฉันตื่นนอนประมาณ ตีห้าครึ่ง (ดูไม่ค่อยตื่นเต้นเท่าไหร่)วันนี้ฉันต้องไปฝึกสอนที่โรงเรียนแม่ริมวิทยาคม เด็กนักเรียนจะดื้อไหมนะ จะฟังเราสอนไหมนะ ฉันคิดตอนขับรถมาที่โรงเรียน ประมาณ 40 นาที ฉันก็มาถึงจุดหมายคือ โรงเรียนแม่ริมวิทยาคม

ฉันขับรถมาถึงหน้าโรงเรียน สิ่งแรกที่เห็นจากโรงเรียนนี้ทำให้ฉันประทับใจคือ "มีเด็กนักเรียนยกมือสวัสดีฉัน" ตอนนั้นฉันรู้สึกดีมาก และเด็กนักเรียนของโรงเรียนนี้ก็เข้าแถวเป็นระเบียบตอนเดินเข้าประตูโรงเรียน ช่างเป็นภาพที่น่าถ่ายเก็บไว้เป็นอย่างยิ่ง แต่ฉันก็ดันลืมเอากล้องถ่ายรูปมาด้วย จากนั้นฉันก็ขับรถมาถึงหน้าอาคาร 1 เพื่อเซ็นชื่อเวลามา

เวลา  07.45 น. เสียงกริ่งก็ดังขึ้น เด็กนักเรียนทยอยกันไปเข้าแถว เพลงชาติไทยดังขึ้น เด็กนักเรียนก็ช่วยกันร้องเพลง ทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ฉันยังเป็นนักเรียน คิดแล้วอยากกลับไปเป็นนักเรียนอีกครั้ง แต่นั่นเป็นแค่ความคิดเพราะตอนนี้ฉันกำลังจะเป็นครู หลังจากนักเรียนเข้าแถวทำกิจกรรมหน้าเสาธงเสร็จแล้วก็เริ่มเข้าสู่กระบวนการเรียนของวันนี้

เวลา 08.30 น. เสียงกิ่งดังขึ้นเป็นครั้งที่สองของวันนี้ นักเรียนต่างเข้าห้องเรียนเพื่อเรียนตามตารางเรียนของตัวเอง ส่วนฉันก็ต้องปฏิบัติหน้าที่ครูฝึกสอน คาบแรกวันนี้ ฉันต้องไปสังเกตการสอนห้อง ม.3/1 หลายคนคงคิดว่าห้อง1 เป็นห้องที่เรียนเก่งมากที่สุด แต่ที่โรงเรียนนี้ไม่ใช่ เพราะเขาจัดให้ห้อง1 เป็นกลุ่มเด็กเรียนอ่อน บรรยากาศการเรียนการสอนของคาบนี้ไม่คอยราบรื่นเท่าไหร่ เพราะครูสอนเป็นนักศึกษาฝึกสอน จากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ ทำให้เด็กนักเรียนไม่สนใจฟังบวกกับการที่เด็กเรียนไม่ค่อยได้ ตอนนั้นฉันคิดในใจว่า "การเป็นครูนั้นไม่ใช่เรื่องที่ทำกันได้ง่าย" เห็นน้องนิสิตที่ฝึกสอนถอนหายใจตั้งหลายครั้ง จึงตัดสินใจถามว่า "เหนื่อยไหม" น้องเขาตอบมาว่า "เหนื่อยมากค่ะทำอย่างไรเด็กก็ไม่ฟัง ทำแบบฝึกหัดก็ไม่ได้"

เวลา 09.20 น. เริ่มเข้าสู่คาบเรียนที่2 นี่แหละคือห้องที่ฉันจะต้องสอน ม.3/6 (ลืมบอกไปค่ะว่า ชั้นม.3 มีทั้งหมด 6 ห้อง ฉันสอนห้องคู่ ส่วนน้องอีกคนส่วนห้องคี่) ห้องนี้เป็นห้องของเด็กเก่ง ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ แต่วันนี้ฉันยังไม่ได้สอนนะเพราะ ครูพี่เลี้ยงให้สังเกตการสอนก่อนแล้วจึงจะสอนได้จริง สรุปแล้ววันนี้ฉันสังเกตการสอนไปทั้งหมด 5 ห้อง ยกเว้นชั้น ม.3/3 จนถึงเย็น

เวลา 16.35 น. ฉันและเพื่อนที่ฝึกสอนด้วยกันต่างแยกย้ายกันกลับที่พัก ฉันต้องขับมอเตอร์ไซด์คู่ซี้กลับมายังหอพักแถวกาดหลวง มันช่างเป็นหนทางที่ยาวไกลและแสนจะทรมานร่างกายฉันจังเลย พอกลับมาถึงห้องพัก ฉันนั่งทบทวนกับการไปฝึกสอนของวันแรก ฉันคิดว่า คนที่จะเป็นครูได้นั้นจะต้องมีจิตวิญญาณของความเป็นครู ยอมรับว่าวันนี้เหนื่อยมากไม่ใช่เหนื่อยกับการสอนอย่างเดียว แต่ส่วนมากจะเหนื่อยกับการขับรถค่ะ ยังไงก็ตามฉันบอกกับตัวเองเสมอว่า "ทุกคนเกิดมาไม่มีใครจะสบายหมดทุกคน" วันนี้และวันต่อไปฉันจะยิ้มให้กับตัวเองและสู้อย่างไม่หวั่นเกรง เพื่อเดินตามความฝัน