ใจเจ้าเอย กระต่ายใต้เงาจันทร์ จันทร์เจ้าเอ๋ยจันทร์นวลกระจ่างฟ้าเหมือนมนตราพราวแสงกระจ่างใสความคิดถึงจึงเดินทางตามแสงไปจันทร์ในใจมีใครเคียงหรือเพียงเงาเมฆเคลื่อนคล้อยลมขานรับกับกิ่งสนหวิวไหวจนก้องกังวานผ่านความเหงากลิ่นจำปีที่ปลายผมหอมบางเบาในวันเหงาเงียบสงบอย่างเดียวดายหริ่งเรไรแว่วกังวานหวานอ่อนนุ่มเยือกเย็นทุ้มแว่วเสียงสำเนียงสายหยดน้ำค้างพรมพร่างทอประกายบนดอกไม้ไหวชูช่ออ้อล้อลมระริกไหวกระไรหนอใต้คืนค่ำความคิดถึงยิ่งลึกล้ำเกินใจข่มยิ้มหน้าชื่นหน่วยน้ำตาพร่าเกลื่อนพรมใจตรอมตรมช่างอ่อนล้าน้ำตาพรูฝืนใจคิดแม้อยากถามในความห่วงใจทั้งดวงแตกสลายให้อดสูน้ำตาพรมปนน้ำค้างไหลพร่างพรูใครเล่าเอยจะรับรู้ว่าเดียวดายกี่วันล่วงกี่คืนลับกับอ้างว้างปนรอยทางซึมแทรกแยกไม่หายใจร้าวรอนปวดแปลบแทบมลายเวิ้งว้างเปล่าข้างกายไร้ใครเคียง
