ในความว้าเหว่เงียบเหงา เพียงเรารู้จักสงบ เราจะพบตัวเราเอง
การพิสูจน์ตนเองที่ดี อาศัยเวลาและการกระทำ มิใช่อธิบายและเหตุผล
ร่าเริงเป็นยาบำรุง ความหวังเป็นยาบำรุง เมตตาเป็นยาบรรเทา
ด้วยรักที่จะเรียนรู้ ล้มเหลวไม่ใช่เรื่องเลวร้าย มันให้บทเรียนและพิสูจน์ศรัทธา
เราทำงาน อย่าให้งานทำเรา ให้งานเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ให้ชีวิตเพียงรู้จักรักการงาน
ชีวิตที่สดชื่นแจ่มใส ก้าวเดินไปด้วยการเรียนรู้ สันโดษอยู่ด้วยการแสวงหา
ผิดพลาดย่อมผิดหวัง คนเราผิดหวังได้เสมอ แต่อย่ายอมอยู่อย่างสิ้นหวัง
ในความว้าเหว่เงียบเหงา เพียงเรารู้จักสงบ เราจะพบตัวเราเอง
รอยร้าวในใจของนักสู้ ไม่ใช่อยู่ที่เคยล้มเหลว แต่อยู่ที่ไม่ยอมเริ่มต้นใหม่
ถ้าใจจะต้องปวดร้าว อย่างไรก็ปวดร้าว เร็วไปวันสองวันจะเป็นไรไป....
แพ้เป็นบันได ชนะเป็นสะพาน ประสบการณ์เป็นบทเรียน
|
ขอขอบพระคุณบทความดีๆจากhttp://www.jvkk.go.th/research/article/detialheart.asp?id=2
ตามมาให้กำลังใจ คุณวิมล เช่นกันครับ
ขอบคุณค่ะ สำหรับกำลังใจ
คุณป่าไม้เลื้อย/พาดีซอก็เจ้าบทเจ้ากลอนเหมือนกัน
แต่เป็นกลอนที่อ่านแล้วน้ำตาจะไหล
สวัสดีค่ะ น้องวิมล ขอบคุณมากที่ช่วยคอมเม้นคิดว่าจะเหงาไม่มีใครมาเยี่ยมเลย ข้อคิดชีวิตของน้องดีมาก อ่านแล้วทำให้มีกำลังใจต่อสู้ในการทำงานต่อไป พี่ยังมีนิทานมหาสนุกอีกเรื่องหนึ่ง คือเรื่องเต่ากับงู ขอให้น้องแวะไปอ่านเล่นบ้างนะคะ
คม คารมจริงๆ
"เศษแก้วบาดคมเศษคารมบาดใจ" จริงๆ เลยครับ
ขอขอบพระคุณ คุณครูทิพย์นะคะที่แวะมาเยี่ยมเยือน
แล้วก็กรุณามาให้กำลังใจด้วย
ขอขอบพระคุณ คุณโสภณ เปียสนิท นะคะที่ยังไม่ลืมหนู
แวะเวียนมาเรื่อยๆขอบพระคุณอีกครั้งค่ะ
ขอขอบคุณ คุณหนูรีด้วยนะคะ
ที่กรุณามาให้กำลังใจ
ตามมาดูและให้กำลังใจนะครับ
ขอบคุณนะคะคุณ เยอร์ เสี่ยว จื้น
ที่ตามมาให้กำลังใจ