จิตที่สู้กับความเป็นไปของโลก กับกายที่สู้กับความคุกคามของโรค

...ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจ หยุดการบันทึกความทรงจำ เพราะมีมีคำเตือนจากผู้ที่ให้กำลังใจว่า

"อย่าเอาตัวและใจไปผูกพันกับเรื่องราวเมื่อครั้งอดีตมาก ไม่งั้นเราคือคนที่ขุ่นข้องและหมองใจ"

..เขาได้ตอบขอบคุณเธอไปและบอกว่ามันเป็นเพียงบันทึกที่ผ่านเลย เท่านั้นเอง...

...เขาถอนหายใจยาวบ่อยขึ้น เขาเคยบ่นกับภรรยาว่ารู้สึกเหนื่อยและเพลียผิดปกติ ซึ่งเธอก็ให้ความเห็นเหมือนครั้งก่อนๆว่าเขาวิตกจริตไปเอง

...ช่างเถอะยังไงก็ไม่มีใครช่วยเขาได้ เขาตั้งใจจะใช้ธรรมะรักษาความวิตกจริต และความเครียดเกิดกับเขาอยู่นี้ แต่ถ้าเขาบอกเรื่องนี้กับใครเขาก็อาจจะว่าเขาเพี้ยน

...จากวิตกจริตเขาอาจจะกลายเป็นวิกลจริตไปก็ได้

...เขามักจะนำเรื่องธรรมะไปคุยกับเพื่อนที่ทำงานสองคนที่แลกเปลี่ยนหนังสืออ่านกัน นั่นพอจะทำให้เขาพอดีใจขึ้นมาได้ว่า อย่างน้อยก็ยังมีคนอีกสองคนที่มีความคิดคล้ายๆเขา และเข้าใจเขา

...เขารู้สึกว่าการต่อสู้ภายในจิตกับการต่อสู้ของร่างกายมันแยกกันอยู่

... จิตที่สู้กับความเป็นไปของโลก กับกายที่สู้กับความคุกคามของโรค....

...อีกหนึ่งเดือนหมอนัดเจาะเลือดซึ่งแปลกใจเหมือนกันที่หมอนัดเร็วขึ้น ผลล่าสุดหมอบอกค่าของเลือดดีขึ้น แม้ว่าจะเหนื่อยเพลียบ่อยขึ้น

...ช่างเถอะอย่าไปวิตกกังวลมากนักเลย เขาปลอบตัวเอง สิ่งที่จะเกิดในอนาคตเราไม่รู้ รู้แต่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันมีแต่ความทุกข์ทั้งนั้นถ้าเราตามไม่ทันมัน

...เช่นเดียวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขามาแล้วและเกิดขึ้นในปัจจุบันล้วนเป็นความทุกข์ทั้งหมดทั้งสิ้น เพียงแต่เราต้องรับรู้ให้ทันมัน บางครั้งความทุกข์ที่เห็นก็เป็นสิ่งธรรมดาๆนี่เอง

...หรือว่า

...มันเป็นเพียงบันทึกที่ผ่านเลย...เท่านั้นเอง

...