ความสุขที่ไม่มีวันจางหายนั้นเกิดขึ้นเมื่อตอนที่ตัวของฉันยังเป็นเด็กมัธยม ของโรงเรียนสันป่าตองวิทยาคม เมื่อใดที่คิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้น มันยังทำให้ฉันมีความสุขได้ถึงทุกวันนี้ เมื่อย้อนกลับไปในวันนั้นเป็นวันที่ฉันไปโรงเรียนตามปกติ ฉันก็เดินเข้าไปในโรงเรียนเดินไปตามทางเดิน และในขณะที่ฉันเดินอยู่นั้น ฉันก็ได้เหลือบไปเห็นสร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งตกอยู่กับพื้นดิน ฉันจึงได้เดินไปหยิบสร้อยคอทองคำเส้นนั้นขึ้นมา แล้วนำสร้อยคอเส้นนั้นไปให้คุณครูคนหนึ่ง ให้ช่วยประกาศหาเจ้าของ ของสร้อยเส้นนั้น จนเจอเจ้าของของสร้อย แล้วเจ้าของสร้อยก็ได้กล่าวขอบคุณฉัน ณ ช่วงเวลานั้นฉันรู้สึกภูมิใจในความดีของตน และมีความสุขในสิ่งที่ตนได้กระทำลงไป

         พอเวลาผ่านไป ฉันก็ถูกเรียกให้เข้าไปพบกับคุณครูคนหนึ่ง ซึ่งเป็นคุณครูคนเดียวกันที่ฉันเคยเอาสร้อยคอทองคำที่ฉันเก็บได้ไปให้ คุณครูคนนั้นก็ได้พูดกับฉันว่า

         ครูได้ส่งเรื่องที่เธอเก็บสร้อยคอทองคำได้ แล้วนำไปคืนเจ้าของนั้น ไปยังสำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ(ป.ป.ช.) เพราะเนื่องจากเธอเป็นคนมีความซื่อสัตย์ และถือเป็นตัวอย่างแก่นักเรียนคนอื่น ๆ เป็นตัวอย่างแก่เยาวชน ทางป.ป.ช. จึงได้ให้เกียรติบัตรแก่ตัวเธอ

       ในขณะนั้นฉันรู้สึกมีความสุขและภูมิใจตนเองมาก ฉันไม่นึกเลยว่าคนอย่างฉันจะได้รับเกียรติบัตรอันทรงคุณค่านี้ คนเราทุกคนที่ได้ทำความดีนั้น สักวันหนึ่งเราจะได้รับผลตอบแทนที่ดี และสิ่งที่สำคัญที่สุดของผลตอบแทนที่ได้รับคือ ความภูมิใจและความสุขที่ได้ทำความดี