ข้างถนน

เมื่อวานมีโอกาสได้ไปทานอาหารร้านหนึ่งอยู่ริมทางง่ายๆคือข้างถนนเป็นร้านขายอาหารตามสั่งในขณะที่นั่งรออาหารที่สั่งทาน...มีครอบครัวหนึ่งมานั่งที่โต๊ะข้างๆมาด้วยกัน 3 คน มีพ่อ มีลูกชายคนหนึ่งอายุ ประมาณ 16 ปีและเด็กผู้หญิง อายุประมาณ 7 ปี..ในขณะที่นั่งรออยู่นั้น มีชายแก่พาช้างมาแร่ขายอาหารให้กับช้าง..พอเดินมาถึงเราก้อบอกว่าให้อาหารช้างไหมครับ 20 บาท เราก้อเฉยๆไม่ว่าไร..เราคิดว่ามีให้เห็นมากมายให้ไปก้อมาอีก...ชายแก่เลี้ยงช้างก้อเดินผ่านเราไป...ไปหยุดถามอีกที่ที่โต๊ะข้างเราแล้วก้อถามเหมือนเดิมว่าให้อาหารช้างไหมครับ  คนที่เป็นคุณพ่อ ควักตังค์ให้ 20 บาท ซื้ออาหารให้ช้าง..พอให้อาหารช้างแล้ว  คนเลี้ยงช้างก้อพาช้างเดินไปเรื่อยๆแล้วก้อไปหยุดถามที่โต๊ะข้างหน้าอีก โต๊ะนั้นก้อไม่มีใครใส่ใจ...คุณพ่อโต๊ะข้างๆก้อเลยสอนลูกเขาด้วยรอยยิ้มที่แสนจะเมตตา จริงๆ ว่า เวลาจะทำบุญจะให้อะไรกับใครอย่าเสียดาย อย่าคิดมาก ให้ด้วยใจ ที่พ่อซื้ออาหารให้ช้างนั้น เวลาพ่อให้อาหารมันพ่อก้อมองตามัน ช้างมันรู้ ข้างบนรู้ ข้างล่างรู้ ใจเรารู้..ถึงแม้รอบข้างเราจะไม่มีใครมองเห็น เงิน 20 บาทอย่าเสียดาย เพราะสิ่งที่ตอบกับมาเราได้มากกว่า 20 บาท นะลูก..ในวันนี้เราเกิดมาพร้อมกว่าเขา เรามีความรู้ เรามีการศึกษาอย่างเดียวไม่พอเราต้องมีศิลธรรม มีใจที่เอื้อเฟื้อ..เราถึงจะเกิดมาเต็มคน โดยสมบรูณ์ ตั้งแต่วันที่ได้ยินประโยคนั้นจากโต๊ะข้างๆ..ทำให้ฉันเปลี่ยนมุมมองใหม่ทันที...ขอบคุณคุณพ่อคนนั้นนะค่ะคุณไม่ได้สอนสิ่งที่ดีงามให้กับลูกๆของคุณเท่านั้นมันยังเอื้อมาที่โต๊ะข้างๆนี้ด้วย...