ถึงพ่อจะจบแค่ ป.4 แต่พ่อก็เป็นครูของครูได้

"แรงบันดาลใจ" 

คำที่ใครหลายคนได้ฟังแล้วอาจมีแรงฮึดขึ้นมาเพราะคิดถึงสิ่งที่เป็นแรงบันดาลใจให้ตนเองก้าวมาได้จนถึงทุกวันนี้


แรงบันดาลใจของฉันก็เช่นกัน มันอาจจะไม่ได้มีแค่เพียงสิ่งเดียว


ในชีวิตฉันพบเจอหลายสิ่งหลายอย่าง หลายเหตุการณ์ที่ได้นำมาเป็นแรงบันดาลใจ คอยผลักดันให้สิ่งที่ตั้งใจไว้นั้นสู่จุดหมายปลายทางที่วางไว้

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของคนยากจนที่สู้ชีวิต
คนพิการที่ต่อสู้และพยายามเพื่อทำความฝันให้เป็นจริง


แต่มีอยู่หนึ่งแรงบันดาลใจที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน ซึ่งก็คือพ่อของฉันเอง

 


พ่อเรียนจบแค่ชั้น ป.4 เนื่องจากสมัยนั้นยากจน และปู่ย่าก็มีลูกเยอะ
พ่อเป็นคนที่รักในเสียงดนตรีและใฝ่ฝันว่าสักวันจะต้องประสบความสำเร็จในด้านนี้ให้ได้


พ่อเริ่มเส้นทางนี้โดยการร้องเพลงซอหรือที่เรียกกันว่า "จ้างซอ" แต่ก็อย่างว่านะ อาชีพนี้ทำให้พ่อต้องเดินทางบ่อย ที่อยู่ก็ไม่เป็นหลักแหล่ง
จากนั้นพ่อก็ได้รวมกลุ่มกับเพื่อนตั้งวงดนตรีพื้นเมืองชื่อว่า "วงมนต์ช้างโขลง" รับแสดงในงานต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นงานขึ้นบ้านใหม่ งานแต่งงาน งานศพ หรือแม้กระทั่งงานฟ้อนผีต่าง ๆ โดยพ่อจะเป็นคนดีดซึงและนักร้องของวง
พ่อรักในเส้นทางนี้มาก จนกระทั่งวันหนึ่ง พ่อได้รับการติดต่อให้เป็นวิทยากรภายนอกของโรงเรียนมัธยมที่ฉันเรียนอยู่ ทางโรงเรียนเชิญให้พ่อมาสอนดนตรีให้เด็กนักเรียน

 
ถือเป็นงานที่ใหม่และหนักของคนที่จบแค่ ป.4 อย่างพ่อเลยทีเดียว แต่พ่อก็ตั้งใจฝึกฝนจนสามารถสอนนักเรียนได้เป็นอย่างดี
ด้วยความที่ต้องการพัฒนาตนเองอยู่เสมอ พ่อก็ได้ฝึกเครื่องดนตรีชนิดอื่นไปด้วย เพื่อให้สามารถสอนนักเรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทั้งขลุ่ย สะล้อ กลอง ฉิ่ง ฉาบ จนทุกวันนี้พ่อมีลูกศิษย์อยู่มากมาย บางครั้งก็มีครูที่สนใจมาขอให้พ่อสอนด้วย

 

ถึงพ่อจะจบแค่ ป.4 แต่พ่อก็เป็นครูของครูได้

 


พ่อจึงเป็นแรงบันดาลใจสำคัญของฉัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวชีวิตหรือคำสอนของพ่อ ที่ทำให้ฉันมีกำลังใจในการทำสิ่งต่าง ๆ ให้ประสบความสำเร็จ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียน การทำงานหรือการดำเนินชีวิต


ทุกครั้งเวลาทำอะไรแล้วรู้สึกท้อก็จะคิดถึงพ่อและคำสอนของพ่อ คิดถึงความทุกข์ยากลำบากในชีวิตที่ผ่านมา ทำให้มีพลังที่จะต่อสู้กับปัญหาและอุปสรรคต่าง ๆ

ต้องขอขอบพระคุณ 

"คุณพ่อผู้เป็นแรงบันดาลใจ"


แล้วแรงบันดาลใจของคุณล่ะ เป็นแบบไหน ?