“จงเป็นคนที่หิวอยู่เสมอ จงเป็นคนที่โง่อยู่เสมอ”  

            จากคำกล่าวข้างต้นทำให้ดิฉันตระหนักอยู่เสมอว่า การคิดว่าตนเองฉลาด และรู้ไปหมดทุกเรื่อง เป็นการปิดกั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเค้ามาสู่เรา ทั้งความรู้และประสบการณ์ต่าง ๆ เพราะชีวิตของเราต้องมีการเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา เพื่อทำให้ชีวิตของเรา สามารถอยู่ร่วมกับสังคมได้ ดังนั้นสิ่งสำคัญที่สุดก็คือ การใช้ชีวิตในทุก ๆ วันให้มีคุณค่า เสาะแสวงหาความรู้ให้มากที่สุด หรือพูดง่าย  ๆ ว่า ทำวันนี้ให้ดีที่สุด  ดิฉันเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า "ถ้าคุณใช้ชีวิตในแต่ละวันเหมือนกับเป็นวันสุดท้ายในชีวิตของคุณ สักวันคุณจะดีขึ้นแน่นอน"  บางทีชีวิตก็เล่นกับเราแรงเกินไป ทำให้เราท้อแท้ สิ้นหวัง หมดกำลังใจ แต่อย่าเสียความเชื่อมั่น ความศรัทธาและแรงบันดาลใจ ดิฉันเชื่อว่าสิ่งที่ทำให้พวกเราทุกคนก้าวมาถึงความฝันในวันนี้ได้     ก็เพราะทุกคนเชื่อในศรัทธา และทำในสิ่งที่ตัวเองรัก มีแรงบันดาลใจ แรงบันดาลใจนั้นเป็นสิ่งที่สามารถสร้างได้ด้วยตนเอง หรือจากการหาบรรยากาศกับคนรอบข้าง

           การที่ดิฉันสามารถก้าวมาถึงจุด ๆ นี้ได้ นับว่าเป็นความสำเร็จในชีวิตอีกก้าวหนึ่ง โดยที่เบื้องหลังความสำเร็จนี้ขอยกคุณความดีให้ คุณแม่ ของดิฉัน ตั้งแต่เล็กจนโต คุณแม่คอยอบรมเลี้ยงดูดิฉันเป็นอย่างดี จะเรียกว่าใส่ใจดิฉัน                ในทุก ๆ เรื่องเลยทีเดียว และสิ่งที่ภูมิใจมากที่สุดก็คือ ดิฉันไม่เคยทำให้คุณแม่และคุณพ่อต้องเสียใจเลยสักครั้ง ทุก ๆ คนในครอบครัว เคารพในการตัดสินใจของดิฉัน ไม่ว่าจะทำอะไร อยากได้อะไร ท่านก็ไม่เคยขัด สิ่งเหล่านี้สั่งสมให้เราประพฤติตนอยู่ในทางที่ดี ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน และใช่ว่าชีวิตจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ หนทางก็ใช่ว่าจะราบรื่นเสมอไป บ่อยครั้งที่ดิฉันรู้สึกท้อแท้ บางครั้งก็ไม่อยากที่จะทำอะไร แต่ก็ไม่เคยท้อ และทุกครั้งที่ดิฉันรู้สึกว่า เหนื่อยเหลือเกิน สิ่งที่จะทำก็คือ โทรไปหาคุณแม่ ซึ่งท่านเป็นแรงบันดาลใจให้ดิฉัน ลุกขึ้นยืนในวันที่ล้มลง ทำให้เข้มแข็ง คำพูดทุกถ่อยคำคือพรอันประเสริฐที่ท่านมอบให้กับดิฉัน

             ที่จะลืมไม่ได้ก็คือ อาจารย์ที่ปรึกษางานวิจัยในระดับอุดมศึกษาของดิฉัน ท่านเป็นแรงบันดาลใจของนักศึกษาในสาขาวิชาเคมีประยุกต์ทุก ๆ คน รวมถึงดิฉันด้วย ท่านเป็นคนที่เก่งมาก ทุ่มเทต่อการสอนรวมถึงการทำการทดลองต่าง  ๆ  ท่านจะเป็นกันเองกับนักศึกษา สามารถปรึกษาได้ทุก ๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัวหรือเรื่องเรียนก็ตาม เมื่อคิดถึงท่านทีไร ดิฉันจะคิดเสมอว่า จะไม่ทำให้เสียชื่ออาจารย์ ไม่เสียแรงที่อาจารย์สั่งสอนมา

            แต่ใช่ว่าแรงบันดาลใจจะเกิดขึ้นแต่บุคคลในครอบครัวเท่านั้น คนรอบข้างก็สำคัญ เพื่อน อาจารย์ ก็เป็นแรงผลักดันที่สำคัญ ที่จะลืมไม่ได้ก็คือ ความกลัว หลายท่านคงจะสงสัยว่า ความกลัวเป็นแรงผลักดันได้อย่างไร ดิฉันกลัวที่จะผิดหวัง กลัวความเสียใจ กลัวความล้มเหลว แต่ใช่ว่าความกลัวจะเป็นสิ่งที่ดีนะคะ แต่เมื่อเราได้สัมผัสกับความกลัวต่าง  ๆ มาแล้ว เราจะรู้สึกว่า เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก ความผิดพลาดเป็นประสบการณ์ที่ดีที่สุด ที่ทำให้ชีวิตเราก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

    แรงบันดาลใจ เกิดได้จากตัวเราสร้างขึ้นให้กับตัวเอง และได้รับจากบุคคลรอบข้าง แล้วคุณหละคะได้รับแรงบันดาลใจจากใครแล้วหรือยัง ดิฉันขอเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจของคุณคะ ^^