บทกลอน

 รำพึงตนเอง

ยามเมื่อชราร่างอ้างว้างจิต

คนึงนิจใฝ่หาที่อาศัย

พอเป็นที่พักผ่อนหย่อนกายใจ

หลังจากได้ตรำงานมานานปี

            ที่พักกายหาได้ไม่ยากนัก

แต่ที่พักใจสิลำบากแม้อยากหนี

กิเลสล้นพ้นท่วมทับทวี

อยากจะคลี่คลายปลดลดจำนวน

             จะเข้าวัดลัดทางอย่างสงบ

แต่ตัวทุกข์ตามหรือไม่ใคร่สอบสวน

พบมนุษย์ก็ต้องพบสิ่งรบกวน

มีมากมวลโลบโมห์โทโสร้าย

             สู้สำรวมกายใจใฝ่ธรรมะ

หมั่นชำระจิตสะอาดสมมาดหมาย

เลิกหลงโลกโสกรักจักสบาย

เหตุทั้งหลายแหลาแท้เกิดแต่ใจ

                   ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง

คงแต่บาปบุญยังเที่ยงแท้

คือเงาติดตัวตรังตรึงแน่น

ตามแต่บาบบุญแลก่อเกื้อรักษา

                   ชีวิตเราจะเอาอะไรแน่

ย่อมผันแปรเปลี่ยนจิตและนิสัย

ชั่วอาจดีมีอาจจนวนเวียนไป

เอาอะไรได้แน่แก่ตัวตน

                   บุญกุศลเร่งสร้างกันได้

วาสนาเร่งสร้างกันไม่ได้

เราทำความถูกต้องดีที่สุดแล้วหรือยัง

มีธรรมมะวันละนิดชีวิตจะสุข

 

 

 

 

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน แนะแนวหรรษาพาเพลิดเพลินใจ



ความเห็น (3)

  • สวัสดีพี่เนาว์
  • แวะมาเติมเต็มข้อคิดดีๆ ไว้ในหัวใจครับผม
  • ยกนิ้วให้เลยครับผม

เห็นด้วยครับ ต้องสร้างบารมี

แต่ถ้าวันละมากๆ ก็ดีเหมือนกันนะครับ

ขอบคุณทุกท่าน ที่ค้นพบสัจธรรมในชีวิต

ขอให้มีความเจริญ