รำพึงตนเอง

ยามเมื่อชราร่างอ้างว้างจิต

คนึงนิจใฝ่หาที่อาศัย

พอเป็นที่พักผ่อนหย่อนกายใจ

หลังจากได้ตรำงานมานานปี

            ที่พักกายหาได้ไม่ยากนัก

แต่ที่พักใจสิลำบากแม้อยากหนี

กิเลสล้นพ้นท่วมทับทวี

อยากจะคลี่คลายปลดลดจำนวน

             จะเข้าวัดลัดทางอย่างสงบ

แต่ตัวทุกข์ตามหรือไม่ใคร่สอบสวน

พบมนุษย์ก็ต้องพบสิ่งรบกวน

มีมากมวลโลบโมห์โทโสร้าย

             สู้สำรวมกายใจใฝ่ธรรมะ

หมั่นชำระจิตสะอาดสมมาดหมาย

เลิกหลงโลกโสกรักจักสบาย

เหตุทั้งหลายแหลาแท้เกิดแต่ใจ

                   ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง

คงแต่บาปบุญยังเที่ยงแท้

คือเงาติดตัวตรังตรึงแน่น

ตามแต่บาบบุญแลก่อเกื้อรักษา

                   ชีวิตเราจะเอาอะไรแน่

ย่อมผันแปรเปลี่ยนจิตและนิสัย

ชั่วอาจดีมีอาจจนวนเวียนไป

เอาอะไรได้แน่แก่ตัวตน

                   บุญกุศลเร่งสร้างกันได้

วาสนาเร่งสร้างกันไม่ได้

เราทำความถูกต้องดีที่สุดแล้วหรือยัง

มีธรรมมะวันละนิดชีวิตจะสุข