7 พฤษภาคม 2554 ที่บ้านสวนถ้ำทะลุ
 
เรื่องของดอกไม้ที่สวยงามสีสันสดใส บ้างก็กลิ่นหอมจรุงใจ บ้างไม่หอมแต่มีความงดงามที่มาชดเชยเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปได้บ้าง ช่างสมดุลกัน เป็นความสมดุลจากธรรมชาติสร้าง แต่บันทึกวันนี้เป็นดอกไม้ป่าดอกแปลก เธอแปลกไปจากไม้เมืองและไม้ป่าอื่นๆ ด้วยเหตุที่เธอมีกลิ่นล่อสรรพสัตว์ให้มาผสมเกสรได้ ตัวเธอนั้นมีกลิ่นเฉพาะตัวที่ไร้ซึ่งกลิ่นหอมที่จะชื่นชอบดอมดม ใครๆต่างเมินหน้าหนีหรืออยากจะวิ่งหนีไปไกลๆ เธอทำผิดอะไรเล่า เขาจึงสาบส่งเธอให้เธอเป็นเช่นนั้น
  
"ดอกบุก ดอกไม้ป่าผู้น่าสงสาร"...โพสต์ไปก็ไม่มีใครคลิกไลท์ให้เธอเลย
  
แม่ฉันเล่าให้ฟังถึงนิทานของเจ้าดอกบุกนี้
 
"อดีตกาลนานมาแล้วเธอสวยงามและส่งกลิ่นหอมทั่วทั้งผืนป่ายามที่เธอแย้มบาน ใครๆต่างชื่นชมชื่นชอบในความงดงามและกลิ่นหอมของเธอ...
 ในสุดท้ายตอนจบแสนเศร้าเธอต้องคำสาปให้มีกลิ่นที่เหม็น (เหม็นเหมือนซากสัตว์)ไปไกลเจ็ดโยชน์ โน้น"
  
..."เจ็ดโยชน์เหรอแม่ แล้วมันไกลแค่ไหนกัน?"
 
ช่วงนี้ในป่าแถวๆบ้านสวนถ้ำทะลุ มีกลิ่นดอกบุกโชยมา ใครที่ไม่เคยผ่านมาแถวนี้ เมื่อมีโอกาสผ่านมาทางนี้จะต้องมีคำถาม... "ตรงนี้มีหนูตายหรือ?"
 
เจ้าถิ่นตอบ ..."ไม่ใช่หรอกไม่ใช่หนูตาย ไปมั๊ยไปกันไปดูว่ามันคืออะไร?
 
บุกป่า...ตามหาบุก
 
เดินตามกลิ่นดอกบุกไปเรื่อยๆ เดี๋ยวเดียวก็เจอ เจ้าน้องนางผู้ส่งกลิ่นกลิ่นเฉพาะตัวผู้นี้แล้ว เจอแล้วนี่ไง กดชัตเตอร์ 1 2 3...
 
ลองชมเธอหน่อยน่ะ ผ่านทางนี้เธอส่งกลิ่นไปไม่ถึง...
 
 

....



นี่ก็เป็นชีวิตของบุก บุกในป่าแถบชายแดนใต้บ้านฉันเอง...
 
ปิดท้ายบันทึกด้วย มาตราวัดของไทยโบราณ
อ่านได้ที่นี่ค่ะ> http://learn.pbi.ac.th/html/Math1-1.htm#1
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมชม สวัสดีค่ะ ;)

 ......................................