อดีต>ปัจจุบัน>อนาคต ของผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนหนึง ที่ใช้นามแฝงว่า weat_it47

การเติบโตของผู้ชายตัวเล็ก ๆ คนหนึง

     ในปี พ.ศ.2529 วันที่ 6 พฤษภาคม เวลา 9.00 น. เด็กชายปฏิเวธ  อินทร์โต ก็ได้ลืมตาดูโลกที่สวยงาม ที่จังหวัดสิงค์บุรี ในครอบครัวเล็กๆ ที่อบอุ่น ประกอบไปด้วย พ่อ และ แม่ ผมเป็นหลานชายคนแรกและคนเดียวในตระกูล  “อินทร์โต” ญาติทุกคนพร้อมทั้งเพื่อนของพ่อและแม่ ต่างพากันมาเยี่ยมและแสดงความยินดีกันใหญ่ พ่อผมดีใจมาจนถึงกับเลิกบุหรี่และเหล้า ในวันที่ผมเกิด

     ตอนเด็ก ๆ ผมเป็นเด็กเลี้ยงง่ายไม่อ้อน ไม่งอแง พออายุได้ 2 ควบ กว่า ๆ พ่อและแม่ได้ตัดสิ้นใจว่าจะมาอยู่ที่เชียงใหม่  เนื่องจากต้องมารับราชการครูที่จังหวัดเชียงใหม่  เป็นจังหวัดที่น่าอยู่  และอากาศดี  ผมได้มาอยู่ที่อำเภอฝาง และได้เรียนอนุบาลจนถึงประถมศึกษา ที่โรงเรียนรัฒนาเอื้อวิทยา และได้เจอกับครูนาย ครูนายครูคนแรกที่ผมเชื่อฟังที่สุดและทำให้ผมอยู่ที่โรงเรียนได้เพราะผมไม่ชอบไปโรงเรียนเนื่องจากภาษาพูดที่ไม่คุ้นเคย (คำเมือง) ถ้าไม่ได้ครูนายในวันนั้นผมคงไม่ได้เรียนหนังสือแน่นอน

     ผมเป็นคนที่ตัวเล็กแต่พอเป็นอีสุกอีใส  ผมกินอาหารไม่ได้เลยนอกจากนมหวาน อย่างเดียว คืนนึงประมาณ 6 กล่อง ตั้งแต่นั้นผมก็อ้วนขึ้น อ้วนขึ้นเรื่อยๆ จนถึงทุกวันนี้ พอในปีพ.ศ.2532 วันที่ 13 ตุลาคม เวลา 8.30 น. น้องสาวที่ผมรักที่สุด ได้ลืมตาดูโลก ผมช่วยพ่อและแม่เลี้ยงน้อง น้อมผมเป็นเด็กน่ารัก น้องผมเป็นคนเรียนเก่ง ซึ่งต่างจากผมที่เป็นคนไม่เก่ง แต่ถึงอย่างนั้นทั้งผมและน้องก็ทำตัวเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่

    พอเรียนจบชั้นประถมศึกษา ผมได้ไปเรียนต่อมัธยมศึกษาที่โรงเรียนรังษีวิทยา จนถึงชั้นมัธยมศึกษาปีที่  3  เทอม  1  ผมก็ต้องย้ายตามพ่อแม่ไปอยู่ที่อ่างทองเนื่องจากต้องไปดูแลปู่และย่า  และได้เข้าเรียนที่  โรงเรียนวิเศษชัยชาญตันติวิทยาภูมิ จนถึง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เทอม 1 ผมก็ได้ย้ายกลับมาที่เชียงใหม่อีกครั้ง และจบการศึกษาที่โรงเรียนรังษีวิทยา  จากนั้นผมก็ได้เข้ามาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ในคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ  ผมได้รับประสบการณ์ต่างๆในมหาวิทยาลัยแห่งนี้มากมาย และพัฒนาตนเองขึ้นทีละน้อยในสาขาวิชาที่ผมชอบ คือ คอมพิวเตอร์

     เมื่อผมเรียนจบมหาวิทยาลัย  ก็ได้มีโอกาสไปทำงานเกี่ยวกับการจัดสัมมนาของผู้บริหาร จนเริ่มรู้สึกอิ่มตัวเลยลองไปสมัครเป็น  เจ้าหน้าที่คอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนวัฒโนทัยพายัพ ในโครงการ English Program ซึ่งผมเป็นคนที่ไม่เก่งภาษาอังกฤษ แต่ทุกคนก็ต้อนรับและให้กำลังใจเป็นอย่างดี ผมได้มีโอกาสสอนคอมพิวเตอร์ให้กับนักเรียนในโครงการ  English  Program  ทำให้ผมประทับใจและรักในการสอน ให้นักเรียนมีความรู้ในวิชาคอมพิวเตอร์มากยิ่งขึ้นและสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการทำงานของวิชาอื่นได้ด้วย

   ปัจจุบันผมได้สมัครสอบชิงทุนของ โครงการส่งเสริมการผลิตครูที่มีความสามารถพิเศษทางด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ (สควค.) เป็นทุนที่สำคัญที่สุดสำหรับผมมาก เนื่องจากเป็นโอกาสที่ผมจะได้ศึกษาวิชาชีพครูอย่างจริงจัง เพราะในอดีตผมไม่เคยได้ศึกษาวิชาที่เกี่ยวกับครูเลย มีเพียงการกระทำของพ่อแม่ ที่ทำเป็นแบบอย่างให้ผมเห็นตั้งแต่เด็กว่าการเป็นครูที่ดีนั้นเป็นแบบไหน ผมตั้งใจว่าโอกาสในครั้งนี้ผมจะตั้งใจศึกษาอย่างเต็มความสามารถที่มี เพื่อในอนาคตข้างหน้าจะได้เป็นครูทีดีและมีคุณภาพ