ปลายเมษาคิมหันต์เป็นวันจาก
จำพลัดพรากจากอารามอันงามสม
เคยพำนักพักผ่อนนอนภิรมย์
เคยชื่นชมกับน้ำใจผู้ใฝ่ธรรม
ลาแม่ครัวแสนดีที่เคยห่วง
กุญแจพวงห้องเก่าไขเช้า-ค่ำ
ลาห้องนอนน้ำไฟใช้ประจำ
ลาหวานฉ่ำดวงตาใสใครบางคน
คืนที่ฟ้าสีฟ้าน้ำตาไหล
พรุ่งนี้ไม่เปลี่ยนผลัดการวัดผล
อารมณ์ที่เคยฟุ้งยุ่งกมล
ทุกทุกคนคงสะอื้นฝืนใจลา
ผ่านราตรีที่พ้นไม่สนนับ
กี่วันกลับรู้ว่าครึ่งหนึ่งพรรษา
ลาแมงหวี่แมลงวันขวัญสุดา
สกุณา สุนัขเรื้อน..เพื่อนลาไกล
ดอกเฟื่องฟ้าสารภีคนดีน้อง
ผกากรองคูนเหลืองเรืองไสว
ประดู่ร่มสร้อยระย้างามกว่าใคร
ลาหอไตรหอระฆังเคยกังวาน
นกเขาคูหาคู่เช้าตรู่สั่ง
ใจที่หวังย้อนถิ่นยินเสียงหวาน
กราบลาวิปัสสนาครูอาจารย์
แม้นกลับบ้านใจยังอยู่คู่..พอง...ยุบ
ช.ศรีนอก
