บทหนึ่งภาวนา               หายใจช้าเข้าและออก

จิตนิ่งเพียรเฝ้าบอก         คราผ่อนตามลมหายใจ

 

หายใจเข้าเต็มที่             ร่างกายมีส่วนไหนไหน

น้อมนำส่งผ่านไป            ให้รู้สึกสงบกาย

 

ดุจดังได้ดื่มน้ำ                ชุ่มชื่นฉ่ำดับกระหาย

ดุจร้อนจะผ่อนคลาย         สู่กายใจสงบพลัน

 

ตระหนักกายและจิต           สานสนิทสู่มุ่งมั่น

หลวมรวมหนึ่งเดียวกัน       เป็นพลังสงบจริง

 

หายใจออกตื่นใน            เพื่อช่วยให้ผ่อนคลายยิ่ง

ยิ้มน้อยจากใจจริง           กล้ามเนื้อหน้าพาสบาย

 

ยามฝึกใจจดจ่อ              มิทดท้อเว้นห่างหาย

หายใจเข้าทั่วกาย           หายใจออกสติเตือน

 

ขั้นหนึ่งพึงฝึกได้            เพียรฝึกใจดุจเสมือน

จิตนิ่งมิสะเทือน             สิบห้าครั้งจักเปลี่ยนไป

 

ขั้นสองปฏิบัติ                แนวชี้ชัดบัญญัติไว้

หล่อเลี้ยงรักษาใจ          เพื่อบรรลุถึงเบิกบาน

 

อยู่กับปัจจุบัน                ละวางพลันสิ้นกาลผ่าน

เนิบช้าและเนิ่นนาน         ดำรงอยู่ไม่ยึดติด

 

กาลหน้ามิมาถึง             กังวลพึงควรหยุดคิด

สัมผัสกับชีวิต               ระลึกรู้ต่อเนื่องกัน

 

หายใจมีสติ                  ตามวิถีมหัศจรรย์

เปลี่ยนแปรในกาลอัน      ลุความจริงที่รื่นรมย์

 

เวลาใดก็ได้                  เพียรฝึกให้อย่างเหมาะสม

ริมน้ำสนามร่ม               ในป่าสวนห้องทำงาน

 

ไม่ว่ายืนหรือนั่ง              ก้าวเดินยังได้ตามกาล

บรรลุเกษมสานติ์            ปัจจุบันประเสริฐสุด