ตัวเองเป็นคนที่แต่งบทร้อยกรองไม่เก่ง แต่ชอบอ่านบทร้อยกรอง แล้วก็จะ "ทึ่งในความสามารถของคนที่แต่งได้ทั้งไพเราะในภาษา และเฉียบคมในเนื้อหา" อย่างเช่นบทร้อยกรอง "เมื่อฉันฝึกภาวนาบทหนึ่ง" ของคุณจันทรักษ์ที่ได้อ่านนี้ อ่านแล้วก็รู้สึกดื่มด่ำและทึ่งว่า คนที่บอกว่าฝึกเขียนเขาเขียนได้น่าประทับใจกันขนาดนี้เลยหรือ ขอเชิดชูที่ทำให้รู้สึกภาคภูมิใจในความงดงามของภาษาไทย และขอบคุณเนื้อหาดีๆ ที่ยอมรับว่า ตนเองได้ปฏิบัติเฉพาะเวลาเข้ารับการอบรม จึงยังไม่ "บรรลุเกษมศานต์" เป็นคนที่จำเป็นจะต้องฝึกมาภาวนามากๆ เพราะในสมองมีแต่คิดไปข้างหน้า ไม่ค่อยได้อยู่กับปัจจุบัน แม้คุณจันทรักษ์จะชี้ว่าการฝึกภาวนา ฝึกได้ทุกเวลา ทุกสถานที่ และทุกอิริยาบท แต่ตนเองซึ่งขาดพื้นฐานเห็นจะต้องฝึกในที่ๆ สงบเงียบก่อน วันที่ 14-16 ที่ลูกชายเขาจะพาไปเที่ยวเกาะช้าง จะลองให้ลูกสาวพาฝึกดูเพราะเธอปฏิบัติเป็นประจำอยู่แล้ว 

           ขอบคุณค่ะ สำหรับสิ่งดีๆ ที่ได้รับ