การได้เรียนธรรมะทำให้ใจอาตมาสงบ ทำให้เกิดปัญญา

“ถ้ารู้ธรรมะพระพุทธเจ้าอาตมาคงไม่ติดคุก12”

โสภณ เปียสนิท

...................................................

 

 

เขาขวนขวายหาทางศึกษาธรรมะของพระศาสดาผู้เป็นเลิศในโลก ธรรมะที่ในยามปกติเรามองผ่านเลยเหมือนเป็นสิ่งไร้ค่า แต่ยามที่อยู่ในห้วงแห่งทุกข์กลับเหมือนที่พึ่งอันประเสริฐเหมือนคำพระที่สวดว่า “ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ” พระธรรมเป็นที่พึ่งของเรา “การได้เรียนธรรมะทำให้ใจอาตมาสงบ ทำให้เกิดปัญญานำไปสู่ความสุขได้ เรียกว่ามีความสุขในคุกที่นี่และเดี๋ยวนี้” นั่นอย่างไร สุขทุกข์อยู่ที่ใจ เมื่อทำใจได้ความสุขก็เกิดขึ้นทันที พระสอนไว้ไม่ผิดเลย

ผู้เขียนพลิกวิกฤตเป็นโอกาสทันท่วงที น้อยคนนักที่จะทำได้ วันเวลาค่อยๆ คืบคลานผ่านไปราวกับการเดินทางของหอยหรือทากชนิดใดชนิดหนึ่ง ใช่แล้ว เคยมีคนกล่าวไว้อย่างชาญฉลาดว่า “เวลาแห่งความสุขแสนสั้น เวลาแห่งความทุกข์แสนยาว” เขาใช้เวลาให้เกิดคุณค่าสูงสุดด้วยการศึกษาและปฏิบัติธรรม เป็นแบบอย่างแก่คนนอกคุกได้ตระหนักและเร่งเรียนรู้ “เมื่ออาตมาได้เรียนรู้ธรรมะจึงได้ฝึกนั่งสมาธิ ฝึกวิปัสสนากรรมฐาน เดินจงกรม สวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็นทุกวัน” เขาเดินไปตามเส้นทางแห่งความสุขที่พระชี้ไว้ให้นานแล้ว

นรกบนดินเปลี่ยนตนเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ ฝูงชนผู้พักอยู่ในบริเวณใกล้เคียงหรือเดินทางผ่านไปมา มักได้ยินเสียงแห่งการสวดมนต์ จนร่ำลือสืบต่อมาว่า “เรือนจำอุดรฯเป็นเรือนจำ แต่กลับมีเสียงสวดมนต์ดังออกมานอกคุกเหมือนเป็นวัด” ถูกทางแล้ว การแก้ปัญหาคนทำชั่ว ด้วยการสอนให้ทำดี ตามหลักแห่งกรรม ทำสิ่งใดย่อมเคยชินต่อสิ่งนั้น ทำดีนานเข้าย่อมเคยชินกับการทำดีในที่สุด