ท้องถิ่นต้องสร้างแพทย์เอง
ในบ้านเรา ได้พยายามขยายการบริการสุขภาพให้เข้าใกล้ประชาชนในท้องถิ่น หรือ ในชุมชนมาเป็นเวลานานแล้ว
อย่างเช่น เรามีโรงพยาบาลชุมชนอยู่ทุกอำเภอ
เรามีสถานีอนามัยทุกตำบล
และในปัจจุบัน สถานีอนามัยหลาย ๆแห่งก็ได้รับการยกฐานะเป็น
โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล เป็นต้น
แต่เราจะพบว่า ในโรงพยาบาลจังหวัด โรงพยาบาลศูนย์ฯ โรงพยาบาลของรัฐในกรุงเทพฯ ตลอดทั้งโรงพยาบาลของเอกชน จะมีคนไปรอรับริการเป็นจำนวนมาก ๆ ในแต่ละวัน
ในขณะที่โรงพยาบาลในตำบล หรือในชุมชน
จะมีคนไปรอรับบริการไม่มากนัก
ทั้งนี้ก็เพราะในโรงพยาบาลระดับนี้
มีแพทย์ และบุคลากรอื่น ๆที่ให้บริการอยู่เป็นจำนวนน้อย
ที่สำคัญก็คือ แพทย์
เราจะพบว่าโรงพยาบาลชุมชน มีแพทย์ เพียงคนเดียว
เป็นจำนวนมาก
และไม่ต้องพูดถึงโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ในขณะนี้ยังไม่มีแพทย์ประจำเลยสักแห่ง
ความหวังที่จะให้ประชาชนชนบท หรือเมืองในต่างจังหวัดได้รับบริการทางสุขภาพที่ดีถ้วนหน้า จึงยังเป็นไปไม่ได้ในขณะนี้
มาดูกันที่โรงพยาบาลชุมชนก่อน
แพทย์ในโรงพยาบาลระดับนี้มีน้อย
เพราะ
-แพทย์ไม่อยากไป เพราะ
-เครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์มีน้อย ถึงแม้มีความสามารถ
และมีกรณีที่จะต้องให้บริการก็ไม่สามารถทำได้
แพทย์อยู่ไปไม่นานความรู้ก็เข้าตำราหมด
-มีความสะดวกสบายน้อยกว่าในเมือง
-แสวงหาประโยชน์นอกเหนือจากเงิน เดือน เช่น เปิดคลินิค หรือ ไปรับงาน
part-time จากโรงพยาบาลเอกชน ได้ยาก
-แพทย์ที่ไปอยู่โรงพยาบาลระดับนี้พออยู่ครบตามเงื่อนไขแล้วก็พยายามย้ายเข้าเมืองหมด ไปอยู่ใกล้บ้านตนเอง ไปอยู่ในเมืองใหญ่ๆ หรือลาออกจากราชการไปทำงานเอกชน เป็นต้น
คงไม่ต้องพูดถึงโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพว่าเมื่อไรจะมีแพทย์ประจำ
ลองมาดูตัวเลขเกี่ยวกับบุคลากรทางการแพทย์ที่เกี่ยวข้องกับปัญหานี้ ของปีนี้กันดูบ้าง
สถานการณ์เกี่ยวกับการผลิตและใช้แพทย์
เป็นอย่างนี้มานานแล้ว และมีแนวโน้มรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ
