ได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง...
อ่านแล้วมีความสุขใจ ที่ได้เห็นการเกิดขึ้นของแรงบันดาลใจของคนคนหนึ่งที่ไปสร้างสรรค์สิ่งดีดีในชีวิตการทำงานต่อ
สวัสดีค่ะ อ.Ka-poom เคยเจอกับอาจารย์เมื่อครั้งไปงาน R2R น่าจะครั้งที่ 3 ที่เมืองทองธานี ได้เห็นการทำงาน r2rของ อ.กระปุ๋มแล้วประทับใจ จากวันนั้ถึงวันนี้ทำให้เกิดแรงบันดาลใจหลายๆอย่างที่จะทำ r2r ตัวองจบแค่ปริญญาตรี แถมมีโรคประจำตัวเป็นโรคคนแก่ คือ พาร์กินสัน อายุแค่ 30 ปลายๆ ทำให้เป็นอุปสรรในการไปเรียนต่อปริญญาโท ทั้งๆที่อยากเรียนเพื่อ จะได้มาทำงานวิจัยที่ตนเองสนใจ แต่ก็ไม่ท้อกับโรคนะค่ะ ตัวป่วยแต่จิตไม่ป่วย ก็พยายามเรียนรู้ งาน r2r จากการอบรมบ้าง ใน internet บ้าง ทำไปงูๆปลาๆ ตอนนี้ งานที่ได้ ก็ประมาณ 3 ชิ้นงานพอเป็นรูปร่าง แต่ไอ้ที่ทำก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าถูกหลักการหรือเปล่า ถูก research methodo หรือเปล่า รู้แต่ว่าได้ประโยชน์กับผู้ป่วยเราก็รู้สึกดีใจแล้ว วันนี้กำลังสรุปผลการเก็บรบรวมข้อมูลการดูแลผู้ป่วยแผลกดทับ นึกถึงอาจารย์กระปุ๋มขึ้นมา ยังไงไม่รู้ ก็เลยเข้ามาใน web เพื่อแวะมาทักทายค่ะ ถ้าอาจารย์มีคำแนะนำดีๆในการทำ r2r ก็ช่วยชี้แนะด้วยนะค่ะ ทำอยู่นี่ทำไปไม่มีที่ปรึกษา คนที่จบโทใน รพ.บางคนไม่แน่ใจว่าเอาไก่แลกจบหรือเปล่า เราถามอะไรตอบเราไม่ได้สักอย่าง เช่น stat เช่น KR 20 งานของตัวเองใช้ส่งอาจารย์แท้ๆบอกเราไม่ได้ว่าหามาได้อย่างไร แล้วอย่างนี้จะให้ปรึกษาใครล่ะนี่ ว้าเข้ามาทักทายแท้ๆ บ่นให้ฟังไปเรื่อยๆ ตอนนี้ทำงานต่อก่อน แล้วจะแวะมาทักทานใหม่นะค่ะ 'jojo '
ข้าพเจ้าจึงตอบเมล์ไปว่า
ดีใจจังเลยค่ะ
ที่ได้เจอนักเรียนรู้อีกคน...การเรียนรู้ไม่จำเป็นต้องเป็นไปตามกรอบเสมอไป
เราลองเรียนรู้แบบนอกกรอบบ้าง...ก็จะทำให้เรามองเห็นอะไรที่กว้างและลึกขึ้น
การเรียนรู้ในชีวิตไม่มีถูกไม่มีผิด...
เพียงแต่ให้เกิดปัญญาต่อไปว่า
เราจะดำเนินอย่างไรต่อสิ่งที่ถูกหรือผิดนั้น
เป็นกำลังใจให้นะคะ
อ.กะปุ๋ม
พี่แก้วมาขอเติมกำลังใจค่ะ