ทุกวันนี้ฉันเก็บเกี่ยวพลังจากรอยยิ้ม และคำขอบคุณที่ได้จาการทำงาน มันเปรียบเสมือนฟันเฟืองผลักดันให้ฉันยามท้อแท้ ได้มีกำลังใจทำงานต่อไป

   

คุณค่าที่ใจ

เวรบ่ายวันหนึ่งในฤดูร้อนที่แสนอบอ้าว  เป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ได้พักผ่อนมีความสุขกับครอบครัว  ต่างกับพยาบาลที่ยังคงปฏิบัติหน้าที่อย่างขันแข็ง  เหมือนทุกวัน  มิได้อ่อนล้าหรือหมดพลัง  อย่าง  เช่น  ดวงอาทิตย์ในเวลาเย็นที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าเลย  สายตาฉันมองไปรอบ ๆ อาคารผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่ยังมีลุกหลาน  ญาติพี่น้องมาเยี่ยมเยียน  ให้ผู้ป่วยเหล่านี้พอมีแรงใจ  ได้ต่อสู้และเผชิญกับโรคหรือความเจ็บป่วยที่เป็น

          คงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสำหรับผู้มาเยี่ยมไข้  หรือญาติคงมีอยู่บ้างที่อาจจะไม่พอใจกับแนวทางการรักษาของแพทย์  หรือพยาบาล  ก็จะมีคำต่อว่าให้เราแอบน้อยใจอยู่เสมอ  ทั้งที่เราทำดีที่สุด  และปฏิบัติตามมาตรฐานการพยาบาลทุกอย่าง  เพราะหน้าที่ของฉันคือการรับผู้ป่วยมาดูแลต่อเนื่องจากห้องฉุกเฉิน  ทำให้เราต้องเจอกับผู้ป่วยและญาติมากหน้าหลายตา  งานของฉันเริ่มต้นอีกครั้งเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  “Admit ” ค่ะ  เสียงพยาบาลห้องฉุกเฉินดังขึ้น  โทรมาเล่าอาการของผู้ป่วยและบอกถึงสิ่งที่ต้องเตรียมให้พร้อมเมื่อผู้ป่วยมาถึง 

          เมื่อความวุ่นวายหมดไป  ทุกอย่างเริ่มสงบลง  ญาติผู้ป่วยบางคนเริ่มทยอยกลับเนื่องจากใกล้หมดเวลาเยี่ยมแล้ว  เป็นเวลาที่ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะได้พักผ่อน  พยาบาลยังคงจัดการกับงานของตนให้เรียบร้อยอยู่ที่ห้องทำการพยาบาล  ก่อนส่งต่อผู้ป่วยเพื่อให้อยู่ในความดูแลของเวรต่อไป  “โป๊ก โป๊ก  ตึง”  เสียงเคาะที่ดัง  บวกกับจังหวะเปิดประตูที่ไปกระทบกับอะไรสักอย่าง  ทุกคนหันมองเป็นตาเดียวอย่างใจหาย  ใจคว่ำ   เพราะทุกอย่างก่อนหน้านี้เงียบมาก  ภาพที่ปรากฏ หลังประตู  เป็นชายวัยกลางคนหน้าตาดุ  ผิวคล้ำ  หนวดเครารุงรัง  แววตาจับจ้องมาที่ทุกคนในห้อง  ฉันจึงเอ๋ยถามเผื่อว่ามีอะไรจะได้รีบช่วยเหลือ  ใจก็คิดถึงแต่อาการของผู้ป่วย  คำตอบที่ได้คือ  การปฏิเสธไม่ต้องการความช่วยเหลือใด ๆ เขาเดินมาในห้อง  ในมือนั้นคือถุงผลไม้  “เอามาให้   ที่บ้านเยอะ  ขอบคุณที่ดูแลเป็นอย่าดี ”  คำพูดแสดงความจริงใจ  มีรอยยิ้มจากมุมปาก  เขาคือ  ญาติของผู้ป่วยภายในตึก ที่อาการดีขึ้น  แพทย์วางแผนจำหน่ายให้กลับบ้านในวันพรุ่งนี้  ฉันแทบไม่ได้สนใจในตัวสิ่งของจากเขาเลย  ความคิดเดียวที่แล่นมาในสมองฉัน  ดีใจจังวันนี้ฉันได้มันอีกแล้ว  แม้อาจเป็นเพียงร้อยยิ้มเล็ก ๆ คำขอบคุณหนึ่งคำ   แต่สำหรับฉันนั้น  มันดูมีค่ามาก  เพราะมันเกิดจากความรู้สึกจากใจจริง ๆ

ทุกวันนี้ฉันเก็บเกี่ยวพลังจากรอยยิ้ม  และคำขอบคุณที่ได้จาการทำงาน  มันเปรียบเสมือนฟันเฟืองผลักดันให้ฉันยามท้อแท้  ได้มีกำลังใจทำงานต่อไป