นานแล้ว ไม่ได้เขียนกลอน.... วันนี้ขอเอ่ย เป็นกลอน..... ***** ***** กินกันอิ่ม มีสุข ทุกข์มีบ้าง หาหนทาง ให้คู่ อยู่ไปได้มีสลึง พึงบรรจบ พบกันไปเบื้องหน้าไกล ใกล้นั้น ขอฝันเอา ***** ***** มีหน้าที่ มีสติ คิดตั้งมั่นอีกหลายวัน หันสู้ อยู่กับเขาเจ้านกน้อย กกไข่ วันคืนเนาหนักเบาเอา เศร้าไม่มี หนีไม่ไกล ***** *****เสียงไพเราะ เสนาะหู รู้ไหมเอ่ยเสียงนี้เคย ได้ยิน ถิ่นฐานไหนเสียงไพเราะ เสนาะจิต กังวาลไกลให้รู้ไว้ เสียงเพื่อคู่ อยู่กันตาย***** *****เขาคือชาย ตาบอด มองไม่เห็น ทำเพื่อเป็น ทำเพื่ออยู่ สู้ไปได้มีอีกหนึ่ง ที่พึงรู้ สู้เพื่อไรชีวิตคือ การอยู่รอด และปลอดภัย ***** ***** ครูอ้อย แซ่เฮ ประพันธ์
มาอ่านชายตาบอด เขายังอยู่ได้อย่างทรนง เราสิ ครบ สามสิบสอง วางมือ กันทำไม