จงดูแลคนไกล้ชิดอย่างอาคันตุกะ

          ตัดสินใจตอนหัวรุ่งท่ามกลางฝนหน้าแล้งหลงฤดู  ตกหนักเมื่อตอนรุ่งสางของวันที่ 29 มีนาคม 2554 ว่า....ในฐานะที่เป็นคนเมืองลุง"โดยภรรยา" เมื่อทาง สสส.เชิญมาให้ไปร่วม"สร้างพัทลุงให้น่าอยู่ ก็ต้องไปตามคำเชิญ .....

         หยิบเสื้อกันฝนขึ้นมอเตอร์ไปตลาด จัดการเตรียมอาหารการกินไว้ให้ภรรยา(จงดูแลคนไกล้ชิดอย่างอาคันตุกะ) แล้วจัดสัมภาระ กะว่าฝนตกอย่างไม่ต้องขับรถไปมา จะได้ค้างคืนที่"วังโนราห์" 

       แต่ปรากฎว่า "เจ้าสี่เกียร์" คงกลัวฝนหม้อแบตหมดไฟไม่ยอมไปด้วย หากฝนไม่ตกการแก้ปัญหาในการเดินทางเข้าไปพัทงลุง จะใช้วิธีขี่เตอร์ไซค์ไปจอดไว้ที่ป้อมตำรวจตลาดแม่ขรี แต่ฝนตกอย่างการขับขี่มอเตอร์ไซค์คงไม่ปลอดภัย จะไปรถโดยสารประจำทาง ปากพะยูน- พัทลุงซึ่งมีอยู่ คันเดียว วิ่งวันละเที่ยว ก็เลยเวลา08. 00 รถประจำทางออกไปแล้ว....."พลอย....เราต้อง     พลอยรถเพื่อนไป"

         จึง โทรเช็คโทรถามทั้งโรงพยาบาล  เทศบาล และเพื่อนๆที่ไปทำงานจังหวัด ก็ติดขัดไม่มีใครเข้าเมือง 

        ทางเลือกสุดท้ายคือขึ้นรถตู้จากปากพะยูนเข้าหาดใหญ่ แล้วไปพัทลุงเป็นการเดินทางที่ทั้งยุ่ง และยาก แต่เพราะยากไป ถึงยุ่งยากแค่ไหนก็ต้องไปให้ได้ ไม่ว่าจะไปใหน ทำอะไร หากใจมาก่อนแล้ว "ความยุ่งยากย่อมไร้ความหมาย"

      แล้วผู้เขียนก็ไปถึงเป้าหมายดังที่ใจหวัง ระยะทาง 70 กิโลเดินทางอ้อมไป 3 ชั่วโมงกว่า     ลงรถหน้าสถานีขนส่ง ฝนกำลังตกหนัก คึงเสื้อกันฝนจากกระเป๋ามาสวมใส่ เดินฝ่าสยฝนไปสู่ที่ประชุม ณ.โรงแรมวังโนราห์  พบคุณด้วง ดวงพร  เฮงบุญพันธ์ ผอ.สสส.สำนัก 3 ถามทักเป็นคนแรก

       "ร่วมสร้างเมืองลุงให้น่าอยู่ได้อย่าง"คำตอบข้อแรกสำหรับผู้เขียนที่เป็นคนเมืองลุงโดยภรรยา ได้คำตอบว่า"ใจต้องมาก่อน