ด้วยอำนาจแห่งโทสะได้มากถึงเพียงนี้

อยู่กับลูก-4

(เคยตีพิมพ์ในสกุลไทย)

............................

 

 

                ผมสังเวชตัวเองที่โตจนป่านนี้ไม่รู้จักความอดทน แม้ผมร่ำเรียนท่องบนมานักต่อนัก ขณะนั้นมันหายไปไหน เหตุใดผมจึงคิดเอาแต่มุทะลุทำการณ์ด้วยอำนาจแห่งโทสะได้มากถึงเพียงนี้ ผมคิดเอาง่าย ๆ ว่า มันเป็นแค่เพียงเลขแปดธรรมดาที่ลูกต้องเขียนได้ ลืมไปว่าผมอายุ 44 ปี คิดแทนลูกน้อยวัยสี่ขวบเศษมันจะง่ายเท่ากันได้อย่างไร แค่นี้ทำไมผมคิดไม่ได้ในตอนนั้น ทำไม ยิ่งคิดผมยิ่งไม่เข้าใจ เขียนเลขแปดง่ายสำหรับคนอายุ 44ปี แต่สำหรับเด็กวัยสี่ขวบแล้ว  “ตีอูฐเข้ารูเข็ม” (ภาษิตฝรั่ง) น่าจะง่ายกว่า

                มือของลูก ป้อม ๆ เล็ก ๆ เพิ่งจะเจริญเติบโต กล้ามเนื้อยังทำงานไม่เต็มที่ การจับดินสอให้ได้ด้วยความมั่นคงยังลำบาก แล้วไฉนจะบังคับให้เขียนลากไปมาตามอารมณ์ได้เหมือนนิ้วมือของคนมากอายุอย่างพ่อของเธอได้เล่า ไม่มีวันแน่ เพราะมันผิดธรรมชาติ เรื่องแค่นี้ผมไม่เข้าใจ ทั้งที่เคยแอบคิดว่าผมเป็นคนฉลาด ช่างเป็นความคิดของคนเขลาแน่แท้

                ผมรักลูกจับจิตตั้งแต่ได้เห็นหน้าครั้งแรก เมื่อวันที่ 3 มกราคม 2543 ผมถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงดูลูกน้อยด้วยความรักและอาทร เพราะเธอคือผลิตภัณฑ์สิ่งเดียวที่ผมประดิษฐ์ขึ้นมาได้ด้วยความร่วมมือของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งก็คือคุณแม่ของเธอ ตลอดระยะเวลาสี่ปีกว่า ๆ ผมบอกว่ารักลูกนับครั้งไม่ถ้วน แต่วันนี้ผมตีลูกด้วยเหตุผลของคนที่เอาแต่ใจตัว ช่างเป็นเหตุผลของซาตานแท้ ๆ

                ลูกขีดเขียนวกไปวนมาง่วนอยู่จนเต็มหน้ากระดาษ ดวงตาหรี่ปรือเพราะเลยเวลานอนของเธอมานาน อารมณ์ของผมเปลี่ยนไป ผมสงสารลูกจับใจ “เธอคิดผิดหรือเปล่า ที่มาเกิดเป็นลูกของผม”