การอยู่อย่างไม่มีทุกข์ คือแม้เพียงอนูเล็กๆของแต่ละอนูของทุกข์ก็ไม่มี
ในตอนเช้าวันพุธ เมื่อเดินทางมาถึงที่ทำงาน พบพี่คนหนึ่งที่สนิทกัน ชวนผู้เขียนไปถวายอาหารพระอาจารย์ ที่สำนักปฏิบัติธรรมที่เราเคยคุยกันไว้เมื่อวันจันทร์ ผู้เขียนตรึกตรองอย่างรวดเร็วและตอบตกลง คำนวณเวลาไปกลับ ใช้เวลาไม่นานนัก โดยมีผู้ร่วมขบวนการครั้งนี้ พี่ๆอีก ๓ คน อากาศตอนเช้าค่อนข้างเย็น ดูอุณหภูมิที่สถานีอุตุฯ ๒๐.๐ องศา c เมื่อเดินทางมาถึง ปรากฏว่าอากาศหนาวเย็นยะเยือกกว่าที่ทำงานมาก ลมพัดแรง คงจะเป็นเพราะอยู่ใกล้เขา และมีต้นไม้เยอะ
เมื่อไปถึงจึงช่วยกันจัดเตรียมอาหารถวายพระอาจารย์ ท่านให้ศีลให้พรและให้พวกเรากรวดน้ำหลังจากนั้นพวกเราจึงเดินเลี่ยงออกมาดูรอบๆบริเวณ สำนักปฏิบัติธรรม
มองจากที่พัก ภายในสำนักปฏิบัติธรรม
เมื่อได้เวลาพอสมควรจึงเดินกลับมายังศาลา ที่ท่านฉันภัตตาหาร พระอาจารย์บอกกับพวกเราว่าให้ช่วยจัดการกับอาหารบนโต๊ะ ซึ่งไม่มีโทษและพิษภัยใดๆ ครั้งนี้มีโอกาสสนทนาธรรมกับท่านเพียงเล็กน้อย ท่านถามว่าที่เราอยู่ทุกวันนี้อยู่อย่างไร ผู้เขียนตอบพระอาจารย์ไป ท่านก็ว่าเป็นหนทางที่ยังอ้อม ไม่ตรง ท่านบอกว่าการไม่มีทุกข์ เป็นหนทางที่ตรง เมื่อทุกข์เกิดขึ้นให้พิจารณาเหตุแห่งทุกข์ ถ้าจะเทียบไปแล้วทุกข์เป็นเพียงอนูเล็กๆเท่านั้น อนูเล็กๆหลายๆอนูรวมกันเป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น จนเป็นหลายๆล้านอนู ยิ่งมากอนู ก็ทุกข์มาก ทุกอนูมีการเกิด-ดับ เกิด-ดับ อยู่ตลอดเวลา และในแต่ละอนูยังย่อยเป็นอนูเล็กๆลงไปอีก...ก่อนลงมือรับทานอาหาร ได้สดับฟังธรรมะจากพระอาจารย์ ทำให้รู้สึกว่าอิ่มบุญ มากจนไม่รู้สึกว่าต้องการอาหารที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็ต้องสวมวิญญาณลูกศิษย์วัด แล้วจึงช่วยกันเก็บล้างถ้วยจาน ให้เรียบร้อยก่อนลาพระอาจารย์กลับมาทำงานต่อ
บริเวณสำนักปฏิบัติธรรม คล้ายหลังเต่า มีน้ำล้อมรอบ และโอบล้อมด้วยขุนเขา
