ก่อนค่อยใช้แสงสว่างจากเทียนที่ครูจุดให้ วันนี้ต้องเป็นผู้จุดเทียนให้แสงสว่างแก่ลูกศิษย์

   ครั้งแรกกับพิธี"จุดเทียนส่องทาง"ได้รับมอบหมายจากผอ.ให้เป็นพิธีการร่วม และได้รับมอบหมายจากพิธีการหลักว่าให้หาบทกลอนซึ้งมาอ่านด้วย กลับมาก็รีบเปิดอินเตอร์เน็ตค้นหากลอนจบการศึกษา แต่อ่านที่ค้นเจอเท่าไหร่ก็ไม่ถูกใจ เพราะบางทีบริบทก็ไม่ตรงกับความเป็นจริงของเรา สุดท้ายก็เลยแต่งเอง...อย่างแต่งบรรยายหลายอย่างแต่ก็ยังน้อยประสบการณ์ เวลาก็มีจำกัด...แต่งตอนเที่ยงคืนถึงตีสาม ต้องรีบจบให้ได้ หากท่านใดผ่านมาอ่านแล้วไม่ถูกใจก็อย่าว่ากันนะครับ แต่วันนั้นลูกศิษย์ป.หกที่สุดแสนจะส่าซ์ก็น้ำตาคลอไปหลายคน...

ฝากไว้...

            ก่อนจะจากครูขอฝากให้ได้คิด         ให้เตือนติดตัวไปทุกแห่งหน

หลับหรือตื่นยืนหรือนั่งระวังตน                     ใจของคนยากหยั่งแท้รู้แน่จริง

บางคนชมอย่าหลงทะนงจิต                        ในใจคิดอาจด่าว่าทุกสิ่ง

บางคนยิ้มในใจโกรธโปรดประวิง                   ใคร่ครวญให้แท้จริงสิ่งในใจ

บางคนดุดั่งราวพญาเสือ                              แต่ใจเนื้อแน่แท้ดั่งฟ้าใส

คอยช่วยเหลือโอบอุ้มมีน้ำใจ                         มองนอกให้รู้ในใจของคน

แต่ด้วยเธอยังเยาว์ยากหยั่งคิด                       อาจมองผิดพลาดไปจาก

เหตุผลยากจะรู้สิ่งที่อยู่ในใจคน                      สิ่งสำคัญคือรู้ตนให้จงดี

รู้จักที่ รู้เวลา สถานะตน                                รู้อดทน  รู้ฝึกฝน รู้หน้าที่

รู้จักความกตัญญูกตเวที                                รู้จักมีน้ำใจให้แบ่งปัน

สิ่งเหล่านี้จะเป็นเกราะกำแพงแก้ว                 คุ้มครองให้คลาดแคล้วทุกเขตขัณฑ์

แม้นตกทุกข์ได้ยากเหมือนทางตัน                  ไม่นานวันจะคลายกลายเป็นดี

สิ่งใดผิดพลั้งพลาดในวันเก่า                          ให้เก็บเอาเตือนจิตคิดถ้วนถี่

ให้เลือกทำปฏิบัติแต่สิ่งดี                              ให้เธอมีคุณธรรมประจำใจ

ครูส่งเธอถึงท่าน่าใจหาย                               มีอีกหลายหลากมากอยากมอบให้

หนทางฝันวันข้างหน้ายังอีกไกล                      ขอให้ใจมั่งคงอย่าหลงทาง

เมื่อวันหนึ่งถึงจุดหมายปลายทางฝัน                 อย่าลืมวันที่เคยฝ่าพาถากถาง

ที่พร่ำสอนก่อนเก่าอย่าละวาง                          อย่าเจือจางห่างเหินเมินศิษย์ครู

ให้เธอเป็นคนดีของสังคม                              ใช่นิยมชมชอบความเลิศหรู

เป็นคุณหมอ พ่อค้าหรือคุณครู                         ให้เรียนรู้พออยู่ประมาณตน

 แม้นไม่มียศถาบรรดาศักดิ์                              อย่าอายทักเอื้อนเอ่ยใช่เหตุผล

ไม่ว่าเธอยากดีมีหรือจน                                  ครูคือคนที่หวังดีไม่เปลี่ยนแปลง