ฉันเห็น ใบไม้ ไหวระริก....ไยเธอทำ หน้าหงิก จนโลกเหงา
1. ฉันเห็น ใบไม้ ไหวระริก ไยเธอทำ หน้าหงิก จนโลกเหงา
ฉันสัมผัส สายลม พรมแผ่วเบา ไยเธอทำ หน้าเศร้า จนโลกซม
2. ฉันเห็น สีแดง แฝงสีเขียว ไยเธอทำ หน้าเบี้ยว จนโลกขม
ฉันเห็นกิ่ง ก้านใบ กอดสายลม ไยเธอทำ หน้าตรม จนโลกตรอม
3. เธอทุกข์ เธอท้อ ต่อเรื่องใด เธอหมองหม่น เพราะใคร ไม่ถนอม
เพราะห่วงใย ใช่-ก้าวก่าย หมายให้ยอม หากเธอพร้อม ยิ้มเมื่อไร..ยิ้มได้นะ
-ปณิธิ ภูศรีเทศ-
(ภาพสีโปสเตอร์และปากกา:ต้นไม้ใน ม.นเรศวร(ส่วนสนามบิน)-ปณิธิ)
ชอบภาพสีน้ำค่ะ ให้ความรู้สึกผ่อนคลายดีจัง
มาบันทึกนี้...แอบอมยิ้มเล็กๆนะคะ...ท่านอาจารย์
หากเธอยิ้ม โลกคงแย้ม แอร่มเรื่อ บูดที่เจือคงเบาบางกระจ่างใส
ยิ้มสร้างโลก ยิ้มสร้างหวัง พลังใจ ส่งยิ้มให้ ก็ได้รับยิ้มกลับคืน
ยอดเยี่ยมเลยครับ คำกวีดีเสียด้วย สีก็สวยงามมาก
มาติดตามชมภาพ และบทกลอนต่อ ทุกบันทึก ได้ความเพลิดเพลิน
ความรู้และปรัชญาชีวิตมากมาย ขอบคุณบันทึกดีๆ ของอาจารย์ค่ะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณปณิธิ
วันนี้ มาแปลก แหวกแนวกว่า
คงเห็นหน้า ใครหนอ งอนิดหน่อย
อารมณ์ดี มีเวลา นั่งรอคอย
อีกสักหน่อย เธอคงยิ้ม ให้ชื่นใจ
ยิ้มครับยิ้ม