คนที่หูตาสว่าง จึงแปลงทรัพย์เหล่านั้นให้เป็นอริยทรัพย์ เป็นบุญ จึงจะสามารถเป็นประโยชน์ติดตัวไปได้ ในสุขคติภูมิ

หูตาสว่างเมื่ออายุ  60

เมื่อเยาว์วัย อะไรก็ดีไปหมด  ร่างกาย หู ตา แจ่มใส  พละกำลังเหลือเฟือ

เมื่อแก่ชรา กลับหูตา ฝ้าฟาง  มองอะไรไม่ค่อยเห็น  หูก็ไม่ค่อยจะได้ยิน

 

ความจริงแล้วนั่นเป็นเรื่องธรรมชาติของชีวิตและสรรพสิ่งทั้งหลายที่อยู่ภายใต้กฎของไตรลักษณ์  คือ เกิดขึ้น  ตั้งอยู่ และดับไป

 

ถ้ามาคิดดูในเชิงปรัชญา  เมื่ออายุมากขึ้นหูตากลับสว่างไสวขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง  นัยสำคัญในเรื่องหู ตา นี้หมายถึงมีปัญญารู้เท่าทันความจริงตามธรรมชาติ (สัจธรรม)  มองเห็นหรือรับรู้ธรรมชาติตามความเป็นจริง  หลายอย่างที่คนเมื่อมีอายุมากขึ้นเริ่มคิดได้  เห็นได้  เรียกว่าหูตาสว่างขึ้น 

 

เช่น  ภายหลังเกษียณอายุราชการจึงรู้ในโลกธรรม 8  คือ มีลาภ-เสื่อมลาภ  มียศ-เสื่อมยศ มีสรรเสริญ ก็มีนินทา  มีสุขก็มีทุกข์  เมื่อก่อนหน้านี้อาจจะเคยร่ำเรียนมาแต่ไม่เข้าถึง หรือไม่เข้าใจ  ต่อเมื่อประสบด้วยตนเองจึงเข้าใจ  เรียกว่าหูตาสว่างขึ้นเมื่ออายุ 60 

 

หรือเมื่อเจ็บป่วยจึงรู้ว่าสังขารเป็นที่รวมแห่งโรค  ก่อนหน้านั้นไม่เห็นเพราะยังสมบูรณ์ แข็งแรง  ต่อเมื่อเจ็บป่วยหนัก ๆ เช่นเบาหวาน  ความดัน หรือโรคร้ายแรงอื่น ๆ  ย่อมเห็นว่าสังขารนี้เป็นทุกข์  เป็นที่รวมแห่งโรคจริง ๆ  แม้กระนั้นก็ตามยังเป็นที่ปรารถนาของผู้ที่ยังไม่รู้   เมื่อรู้อย่างนี้แล้วก็เรียกว่า  หูตาสว่างขึ้นมาอีกแล้ว 

 

อีกสักเรื่องหนึ่งที่ทำให้คนเราหูตาสว่างเมื่อแก่  ปกติแล้วคนเรามุ่งแสวงหาทรัพย์ให้ได้  ให้มีมากที่สุด  จนบางครั้งต้องทุจริต  คอรัปชั่น  หรือค้าขายสิ่งที่ผิดกฎหมาย เช่น ยาบ้า  ยาเสพติด  บัดนี้ได้รู้แล้วว่าทรัพย์ทั้งหลายที่ได้มามันเกินความจำเป็นจริง ๆ   เพราะบางคนมีถึงร้อยล้าน พันล้าน หรือเป็นแสนล้าน จริงแล้วคนเราก็แค่กินอิ่ม นอนหลับ  หรือใช้ชีวิตอยู่อย่างพอเพียง  ที่นอกเหนือจากนั้นมีไว้เพื่ออวด เพื่อเปรียบเทียบกับคนอื่นว่ารวยกว่า  เมื่อเข้าสู่วัยชราจึงรู้ว่าทรัพย์เหล่านั้นไม่ใช่ของเรา  เป็นของโลก  เพราะเมื่อตายไปแล้วก็เอาไปไม่ได้  ต้องทิ้งไว้กับโลก  คนที่หูตาสว่าง จึงแปลงทรัพย์เหล่านั้นให้เป็นอริยทรัพย์  เป็นบุญ  จึงจะสามารถเป็นประโยชน์ติดตัวไปได้  ในสุขคติภูมิ   เหมือนไฟไหม้บ้าน  ทรัพย์สมบัติใดที่เราหยิบฉวย หรือขนออกมาได้ ทรัพย์นั้นย่อมเป็นประโยชน์ต่อไป  ทรัพย์ใดที่เอาออกมาไม่ได้  ย่อมถูกเผาไหม้ไปกับกองเพลิง  ก็หาประโยชน์อันใดมิได้กับทรัพย์เหล่านั้น 

 

คนที่หูตาสว่าง จึงรู้ว่าเกิดมาทำไม มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร   ตายแล้วจะไปไหน   และเป้าหมายสูงสุดของชีวิต

คืออะไร