รอบๆตัวหล่อนกับสิ่งแวดล้อม

..."หล่อน"...เดินอ้อยอิ่ง..อ่อนซ่อน...เรียบทางด่วนเส้นนั้น...หวาดระแวงกับอากาศที่หายใจ...ขแหม่วไว้ลึกๆ..กับตัว...พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบเขาทางด่วนสีส้มอ่อนๆเพราะหมอกหม่น..อาทิตย์คงอ่อนไหวหัวใจ(ถ้ามี)ลดความร้อนแรงตอนเช้าคงเศร้าให้กับซึนามิเมื่อวาน...ชีวิตที่ไม่เคยมีอะไรที่แตกต่าง...ระหว่างเกิดและตาย...อาทิตย์เองก็พิโรธและเจ้าโทษะ...ตะวันแรงกล้าตรงหัวพอดี...

..."ชอบกินหรือคะ..ตะขบที่เก็บ"...เจรจาอ่อนหวานกับสาววัยไม่รุ่นที่ง่วนอยู่กับการทึ้งลูกตะขบริมทาง.."เก็บไปให้กระรอกกินจ้ะ"...เธอตอบยิ้มเห็นไรฟัน....."หล่อนเดินผ่านไป...เลี้ยวเข้าซอยใกล้ๆ..หลบหมอกพิษตอนเช้า...เสียงหมาสีทองแดงเห่ากรรโชก..เจ้าของจุ๊ปาก..."หล่อน"ถามลอยๆว่าชื่อ..ทองแดงหรือเปล่า...ไม่มีคำตอบหากถูกมองอย่าง...งงๆ.

....ขาหมูพะโล้ข้าวมันไก่...ลงท้องไปเรียบร้อย...มะม่วงเขียวเสวยคุณยายอายุเจ็ดสิบแปดหยกๆเข็นรถมาขาย...มะม่วงสวนนะ..อร่อยกว่ามะม่วงไร่...เธอบรรยาย"หล่อน"ยิ้มอำลาและขอให้เธออายุยืนนานกับรถเข็นเก่าๆคันนั้น....

.."หล่อน"..ผลุบตัวเข้าไปในร้านเนต...สูดอากาศที่เย็นๆพิกล...เพื่อดับอารมณ์ความวุ่นวายในใจ...บ้านที่สร้าง..เพื่ออะไร...บ้านที่ไม่ใช่บ้าน...เพราะมันไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่...บ้านที่ไหวไปกับแรงสั่นสเทือนจากทางด่วน...มันกี่ริกเตอร์ก็ไม่รู้...คิดไปถึง..สพานแขวนที่พังครืน..จากแรงแกว่งไกว..ที่โยนตัวขึ้นเรื่อยๆเหมือนคลื่น...ซึนามิ...

...อ่อนแอต่อสู้กับความแข็งแรง..ในสิ่งแวดล้อมที่จะต้อง...ปรับตัวเข้ากับมันหรือ...มันเป็นธรรมชาติที่ถูกสร้าง.....(ใช่ไหม...เป็นคำถามที่คงไม่มีคำตอบ...เช่นเคย...)