ได้เรียนรู้อะไรจากเมื่อวานนี้ (๗ มีนาคม ๒๕๕๔)
เป็นวันที่ได้เห็นชัดเจนว่า
“อยากประหยัดตังค์ให้มากที่สุด แต่พอทิ้งความอยากประหยัดออกไปแล้วก็รู้สึกสบาย”
เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า
“ติ๋วต้องเดินทางทุก ๆ วันศุกร์ประมาณสองร้อยกิโลเมตร เงินเดือนก็ข้าราชการชั้นผู้น้อยค่ะ ผ่อนรถ NGV อยู่คันหนึ่งด้วยความหวังว่า"
“จะพากลับบ้านไปหาพ่อแม่ทุกวันศุกร์ในราคาที่ถูกลง ก็ตั้งสองร้อยกิโลเมตรเหนาะ”
แต่เป็นที่ทราบกันดีว่า
“ปั้ม NGV มีคนต้องการใช้เยอะ แต่ผู้ค้ายังตอบสนองความต้องการไม่ทัน บางครั้งรอคิวเป็นชั่วโมง เพราะที่กาฬิสินธุ์ไม่มีปั้ม NGV ไม่รู้เมื่อไหร่จะมี แต่หวังอย่างยิ่งว่า จะมีในเร็ววันนี้นะคะ”
จึงต้องวิ่งมาเติมที่ กู่ทอง จังหวัดขอนแก่น เพราะช่วงนี้ติ๋วเดินทางเยอะตังค์ในกระเป๋าก็จะแปรผกผันกับการเดินทาง
การใช้ NGV ช่วยประหยัดไปเยอะ ก็แหม ๘ บาท กับ ๔๐ บาท ขับได้ในระยะเท่ากัน เอาหล่ะซิ
เมื่อเช้าขับรถมาถึงปั้มที่กู่ทอง เจ็ดโมงครึ่ง แสดงว่า
“ติ๋วมีเวลาประมาณสี่สิบห้านาทีถึงหนึ่งชั่วโมงในการเติมแก๊ส”
จึงตัดสินใจรอ แต่แล้วรถบัสจอดเติมจ่ออยู่ที่ฝั่งรถเล็ก แต่ก็ปลอบใจตนเองว่า “ฝึกความอดทน”
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถคันข้างหน้าตัดสินใจเลี้ยวออกจากปั้ม พร้อม กับรถคันหลัง เพราะนานมาก ติ๋วตัดสินใจเดินไปเข้าห้องน้ำ เดินออกมายังเหลืออีกหลายคิวกว่าจะถึงรถติ๋ว แถมคันก่อนหน้าคันละสามถัง สามถัง
ดูนาฬิกาแปดโมงสิบนาทีแล้ว
!!! เดี๋ยวไปทำงานสาย จึงตัดสินใจเลี้ยวออกจากปั้มพร้อมกับบอกตนเองว่า
นี่แหละสิ่งที่ครูสอนไว้
“ทานอันยิ่งใหญ่คือ เสียสละความต้องการของตนเอง”
ไม่ใช่แค่ทานให้คนอื่นนะ ทานให้ตนเองก็ทำได้เหมือนกัน
