เดี่ยวนี้ขึ้นรถไฟที่ญี่ปุ่นนี่ ยังไงก้ไม่หลงแล้ว เพราะหลง ขึ้นผิด จนเป็นครู จะวนอย่างไร ๆ ก็ช่าง เดี๋ยวเราก็ไปถึงจุดหมายได้ แต่ต้องเผื่อเวลา มากกว่าคนอื่นเขา(มาก ๆ )หน่อยค่ะ

ผิดเป็นครูที่ดี จริง ๆ

ใคร ๆ ที่เคยมาเที่ยวหรือใช้ชีวิตในแดนปลาดิบนี้

ต้องลองนั่งรถไฟฟ้าของเขากันทุกคน ระบบ โยงใย ราง สายการวิ่งของรถไฟญี่ปุ่น ชนะใครอื่นทุกประเทศ (ข้อมูลสนับสนุนจากสามี เพราะเขาไปลองผิดลองถูกมาแล้วหลาย ๆ สิบประเทศ ไม่ทราบแน่นะคะว่าถูกต้องร้อยเปอรืเซ็นต์หรือเปล่า)

 

แรก ๆ ที่มา กลัวมากค่ะ

หนึ่งเป็นคนที่มีความบกพร่องเรื่อง ทิศทางมาก

ถ้าเราพยายามจำทางไว้ว่า เมื่อกี๊ที่เดินมาทางนี้ เดี๋ยวตอนกลับจะต้องกลับทางขวานะ

ตอนจะกลับเมื่อเลือกทางขวาอย่างที่ตั้งใจไว้

เพื่อนคนญี่ปุ่นก็จะรีบดึงไม้ดึงมือแล้วจูงไปทางซ้าย ทิศตรงข้ามที่เราเลือกเสมอ

 

นี่คือการเดินทางภายในเขตโรงพยาบาล ตลาด หรือห้างร้านเท่านั้น

เราจึงเหมือนเต่าหดหัวในกระดอง ไม่กล้าใช้รถไฟเขาค่ะ

ยกเว้นมีคนนำทาง

 

เรื่องนี้เป็นที่เลื่องลือ ถึงขนาดเพื่อนคนเกาหลีต้องเขียนแผนที่ เขียนเบอร์ชานชาลารถไฟให้เมื่อตอนเดินทางกลับประเทศไทยคนเดียวครั้งก่อน เมื่อเดือนธันวาคม ปี 2010

จริง ๆ เธอน่ารักกว่านั้นอีก เธอพาไปเดินทางซ้อมหนึ่งรอบ

ชนิดว่า คุณพี่ขา คุณพี่ต้องเดินตามเส้นทางนี้นะ จากสถานีนี้ เดินเลี้ยวขวา เห็นตึกใหญ่รูปร่างแปลก ๆ ของห้างแถวชินจูกุ ผ่านร้านขายล็อตเตอรี ผ่านห้างของยูนิโกล์ว ผ่านประตูห้างโอดาคิว...แล้วเดินตามฝูงชนมหาศาลเข้าสู่สถานีชินจูกุใหญ่

และเมื่อเข้าไปในสถานีรถไฟฟ้าชินจูกุใหญ่แล้ว คุณพี่ต้องเดินตามป้ายสีเขียวของ JR line นะคะ แล้วไปเดินตามป้ายสีน้ำเงินของ รถไฟด่วนพิเศษ JRNex

ซึ่งคราวนั้นเราทำตามถูกเกือบหมด

ผิดขั้นเดียวแถมเป็นขั้นแรกขั้นตอนสำคัญด้วย

คือ ขึ้นรถไฟสายLocal ถูกชานชาลา ถูกเวลา แต่ขึ้นผิดทิศ...ฮา

ดีที่ว่า จำตัวหนังสือชื่อคันจิของเขาได้ ถึงรู้ว่าผิด รีบลงแล้ววิ่งข้ามไปขึ้นอีกขบวนที่ย้อนกับขบวนที่ขึ้นผิด

 

ยังดีที่ทันมาขึ้นรถด่วน JRNex ไป Narita ทันเวลา

 

ผิด ๆ ถูก ๆ อีกหลายสิบครั้งค่ะ

วิธีที่ดีที่สุดคือ "ถาม" ค่ะ

ถามนายสถานีดีที่สุดด้วยคำถามว่า "ชินจูกุ-เซบุ เอกิว่า นันบังเดสคะ"

คือเอาชื่อสถานีขึ้นแล้วตามด้วยคำว่า นันบัง คือ ชานชาลาที่เท่าไร เดสคะ คือ หรือคะ

 

เราถามจนนายสถานีหนุ่มหล่อคนหนึ่งแถบสถานีที่เราอยู่ เขาจำเราได้แล้ว คุณน้องจะยิ้มแล้วบอกเหมือนเคย ๆ ว่า "เซบุงบัง"

แรก ๆ เธอตอบว่า "นานะบัง" นานะเท่ากับเจ็ด ค่ะ

แต่คุณน้องจำได้แล้วว่าเราเป็นชาวต่างชาติ จึงใช้ เซบุง(เจ็ด)แทน

 

อย่างไรก็ตาม เดี่ยวนี้ขึ้นรถไฟที่ญี่ปุ่นนี่ ยังไงก็ไม่หลงแล้ว

เพราะหลง ขึ้นผิดบ่อยมาก ๆ ผิดจนเป็นครู

 

จะวนอย่างไร ๆ ก็ช่าง เดี๋ยวเราก็ไปถึงจุดหมายได้ แต่ต้องเผื่อเวลา มากกว่าคนอื่นเขา(มาก ๆ )หน่อยค่ะ

 

มาเที่ยวแล้วมาลองขึ้นรถไฟ(ผิด)กันบ้างนะคะ