ก้าวไปให้พ้นวัยไร้เดียงสา
วันวานในวัยเยาว์
ฉันเฝ้ามองดูผู้ใหญ่อย่างชื่นชม
ที่ ไม่ต้องมีภาระในการเล่าเรียน
มีอิสระในการดำรงชีวิต

...ฉัน อยากเติบโต
และก้าวไปให้พ้นวัยไร้เดียงสา
แต่เมื่อวันนี้ฉันเติบใหญ่
ฉัน กลับรู้สึกอยากเป็นเด็กน้อยอีกครั้ง
เด็ก น้อยที่มีแต่ความสดใส
ไม่ต้องรับรู้รับผิดชอบอะไรมากมาย

แต่ในที่สุด
ฉันก็ตระหนักได้ว่า
ไม่ ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่
ต่างก็มีภาระหน้าที่ที่ตัวเองต้องรับผิดชอบ
ตราบใดที่ยังโลดแล่น
ดำรง ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้...

ฉัตรมงคล แก้วเดือนดี
จากหนังสือ ทางไกล เราจะไปให้ถึงฝัน