บางวันไม่รู้ตัวน่ะ ว่า....... แบกอะไรไว้บ้าง ตื่นเช้ามา งุน งง
นั่งเรียบเรียงชีวิต คิดได้อีกครั้งว่า ฉันแบกมันไว้อีกแล้ว ลืมวาง
แบกมันวันล่ะนิด วันล่ะหน่อย แล้วมันก็หนักขึ้นทุกวัน
....... เออหนอ พอกายไม่ไหว ใจก็เลยอ่อนแอ
ฉันลืมไป ลืมว่าจะแบกมันไว้ทำไม วางมันซะ
พอวางลงทีล่ะชิ้น ปล่อยทีล่ะอย่าง อืมมมม มันเบาลงอย่างประหลาดใจ
กว่าจะรู้ว่าตัว ก็ กินยาเข้าไป หลายกำแล้ว
หวังว่า...... คงไม่ลืมแบกอะไร ต่อมิอะไร ไว้เต็มบ่าอีกน่ะ
มานั่งคิดๆ น่ะเออ จะแบกไว้ทำไม เครียดไปก็ปวดหัวปล่าว
คิดๆ ก็โมโหไปเท่านั้น น้อยใจโชคชตาชีวิตตนเอง ก็แค่นั้น
นั่งซึม เซ็ง ก็หน้าแก่ไปเท่านั้น
เครียดหนักๆๆ กินไรลงไปก็ปวดท้อง คิดมากๆ ก็ปวดหัวไมเกรนก็ขึ้น
เพราะฉะนั้น......ชั้นไม่แบกไรไว้ดีกว่า แต่กว่าจะรู้ว่าแบกไรไว้ .
...ช้านก็ ละเหี่ยใจ ละไหเจีย ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว .....
ว้อยยยยยยยยยยยย
23 /2 / 11
แบกเอาไว้เห็นท่าน่าจะหนัก
ก็อาจจักวางไว้หลบไปก่อน
แบกและวาง อยู่ที่ใจไหวอาวรณ์
วางได้ก่อนจึงดีมีค่าคุณ เอย
ขอบคุณค่ะ ท่าน ผศ.โสภณ เปียสนิท
โสรยาอายุยังน้อยด้อยประสบการณ์
ขอท่านโปรดจงชี้แนะ....แนวทาง
ตัวน้อยๆ แต่ต้องแบกอะไรๆ ไว้ซะมากมาย
บ่อยครั้งหลงลืม พลั้งเผลอ
จนมันเออเร่อ หนักเจียนขาดใจ
หลับไม่ลง ปลงไม่ได้ วุ่นวายใจ
แอบเหนื่อย แอบท้อ แอบหวั่นไหว
เพราะไม่รู้ จักปล่อย... จักวาง
กว่าจะ ระลึกจิต คิดได้....
โสรยา....แสน ละเหี่ยเพลียหัวใจ..
พอกายไม่ไหว ใจก็เลยอ่อนแอ
จนวันนี้ได้รู้.... แบกไปก็เห็นท่าน่าจะหนัก
ก็อาจจักวางไว้หลบไปก่อน
แบกและวาง อยู่ที่ใจไหวอาวรณ์
วางได้ก่อนจึงดีมีค่าคุณ เอย .......
สวัสดีค่ะคุณครู
ขอบคุณมากมายค่ะ
บ้างครั้งก็หลงลืมไปซะจริงๆค่ะ
พอคิดได้ก็ เบาไปพักนึงค่ะ
หวังว่าคงไม่ลืม...แบกอะไรๆไว้อีก
พอวางลง มองโลกได้สวยงามอีกครา
คิดถึงเรื่องดีๆ ได้อีกตั้งมากมาย
นั่งคิดถึงเรื่องสนุก แล้วก็อมยิ้ม
ฟังเพลงก็ไพเระขึ้นมาได้อีก
จริงๆเลยน่ะคนเราหลงลืมไปแบกไว้ทำไมกันเล่าหนอ