เช้านี้ที่สวนสมุนไพร จากการห่างหายการดูแล หลายวันที่ไม่ได้รดน้ำต้นไม้ในสวน หลายต้นยังอยู่ หลายต้นเพียงแค่ดินแห้งผาด หลายต้น ตายไป กิ่งขลู่ที่ชำไว้ ส่วนใหญ่ติดแล้ว ผลิใบอ่อนออกมาทักทายอากาศและแสงแดดอ่อน ๆยามเช้า หลายต้นใบก็แห้งเหี่ยวและร่วงไปไป
เดินรดน้ำต้นไม้รอบ ๆ สวน ต้นไม้ที่พอจะยืนได้เอง
สามารถหยั่งรากหากินตามพื้นดิน แม้ผู้ดูแลจะไม่ได้รดน้ำ
เขาก็พออยู่ได้ แต่ก็จะปรากฏใบที่แห้งเหี่ยวลง ดินที่แห้งบ้าง
ประหนึ่งการปรับตัวเพื่อดำรงอยู่แห่งชีวิตของเขา
เส้นทางการเรียนรู้ของเราก็คงไม่แตกต่างจากการเติบโตของต้นไม้
หากเมื่อใดที่อาจหาญที่จะหยั่งรากลงสัมผัสพื้นดิน ค่อย ๆ ดูด ค่อย ๆ ซึม ค่อย ๆ เคลื่อน นอกจากรากจะช่วยพยุงชีวิตในการหาอาหารและน้ำมาหล่อเลี้ยงลำต้น รากที่ค่อย ๆ ยื่นออกไปก็จะช่วยค้ำยัน ค้ำชูให้ต้นไม้นี้แข็งแรงเป็นร่มเงาเติบโตต่อไปตามกาลเวลา
ระหว่างเส้นทางแห่งการหยั่งรากของต้นไม้ ก็ต้องมีมดบ้าง แมลงบ้าง มีน้ำบ้าง ไม่มีน้ำบ้าง มีปุ๋ยบ้างไม่มีปุ๋ยบ้าง ตลอดเส้นทางแห่งการเคลื่อนไป รากไม้ก็ได้เรียนรู้การเติบโตของมันเอง
ในช่วงแรกของการปลูก อาจจะต้องหมั่นรดน้ำพรวนดิน ใส่ปุ๋ยสม่ำเสมอ
เมื่อ
กาลเวลาผ่านไป
ต้นไม้พอเลี้ยงตนเองได้
ก็ต้องเรียนรู้การปรับตัวเข้าสู่ธรรมชาติ
เพราะสักวันผู้ดูอาจจะต้องจากไป
หากต้นไม้ไม่สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง
ก็จักต้องมีความตายเป็นที่หมาย
แต่ถ้าต้นไม้ ฮึดสู้ อดทนเรียนรู้
ปรับตัวเข้ากับความจริงของอากาศและธรรมชาติที่เผชิญ
ก็ไม่ยากนักสำหรับการเรียนรู้ที่จะเติบโตตามฤดูกาล
