มองความใส่ใจในคุณภาพผ่านละครทีวีไทย

คุณภาพ คือ สิ่งที่แสดงให้เห็นถึงคุณประโยชน์ หรือมองเห็นถึงคุณค่าของสิ่งนั้น ๆ ได้

ประเทศไทยได้ประกาศเพื่อพัฒนาอุตสาหกรรมการบริการเพื่อยกระดับทดแทนอุตสาหกรรมการผลิตและนำเข้า-ส่งออก ซึ่งเกิดขึ้นและเป็นแนวคิดมาหลายยุคหลายสมัย แต่จนแล้วจนรอดก็ยังวิ่งเป็นวงกลมเป็นงูกินหาง ทำตามกระแสมองกันตื้น ๆ เสียมากกว่า แม้แต่คำว่าการบริการยังนิยามกันไม่ค่อยถูกนับประสาอะไรกับคำว่าคุณภาพและมาตรฐาน

เมื่อคืนนี้ (17 ก.พ.) ได้มีโอกาสดูละครทีวีเรื่องรหัสทรชน ต้องเอ่ยปากเลยว่าอยากเห็นและอยากรู้จักผู้กำกับคิวบู๊ของเรื่องนี้เสียแล้วอยากรู้ว่าคิดอย่างไร และทำไมงานถึงออกมาอย่างที่เห็น และมันไม่ได้มีอะไรดีกว่านี้อีกแล้วหรือ

ย้อนกลับไปดูหนังเก่า ๆ ดาราเก่า ๆ ผู้กำกับบางท่านก็ล้มหายตายจากไปแล้วก็เศร้ากับรูปแบบของงานที่ออกมา สมัยก่อนนักแสดงจะขยาดกับผู้กำกับบางคนที่ต้องการให้งานออกมาดี ถ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดาราบางคนถึงกับร้องไห้

อย่างเชิด ทรงศรี นี่เน้นความสมจริง บางครั้งเกือบทำให้เกิดอุบัติเหตุร้ายแรง (แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากให้เสี่ยงกันขนาดนั้น)

วกกลับมาเรื่องคิวบู๊ฉากพระเอกไล่ล่าผู้ร้ายเมื่อเผชิญหน้ากันก็เปิดฉากยิงแบบยืนเล็ง แต่กระสุนก็ไปโดนกระจกข้างหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ฉากหลบกระสุนต้องตีลังกาเพื่อหลบกระสุน เฮ้อ! คิดได้อย่างไร ลำพังแค่กระโดดหลบสุดชีวิตนี่ก็หมดโอกาสหลบได้แล้ว

เวลาจะยิงฝ่ายตรงข้ามต้องตะโกนคำว่า เฮ้ย! มาก่อนแล้วเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายหลบกันทุกที

หรือไม่เวลายิงกันมักจะไปหลบกระสุนที่ต้นไม้ซึ่งปิดบังอะไรไม่ได้เลย คนที่ยืนอยู่มีขนาด 5 เท่าของต้นไม้ แต่ยิงไปยังไงก็โดนที่ต้นไม้เท่านั้น

เห็นแล้วปลงว่า คิดและทำกันได้แค่นี้เองหรือ...

คุณภาพ เท่านั้น คือคำตอบที่อยากให้คิดกันให้เยอะ และทำให้ทะลุมาตรฐานโดยเน้นคุณภาพมากกว่าที่เป็นกันเถอะ

ทำไมไม่จินตนาการกันต่อไปว่าถ้าเป็นความจริงแล้วจะเป็นอย่างไร เอาความสมจริงเข้ามาเกี่ยวข้องจะดีที่สุดไม่เช่นนั้นก็ไม่หลุดพ้นคำว่านิยายน้ำเน่า

ฉากบางฉากแล้วอยากให้อลังการงานสร้าง แต่ดูแล้วขัดตาผมว่าทำให้เรียบ ๆ ง่าย ๆ แล้วได้ใจคนดูดีกว่า อย่างหนังของต่างประเทศบางครั้งฉากยิงกันนี่เพียงแค่ให้รู้ว่ายิงกัน แต่มีความสมจริงมาก เพราะคิดเสมอว่าละครคือการจำลองชีวิตจริง ๆ แต่มีการแต่งเติมเสริมแต่งให้ดูสนุกสนานมากยิ่งขึ้น แต่ไม่ใช่เกินจริงเสียจนแยกเป็นขนมชั้นแบบนี้

ถ้าคิดอะไรไม่ออกอยากเสนอให้ผู้กำกับคิวบู๊ลองจำลองฉากนั้นแล้วเปลี่ยนเป็นกระสุนแบบ Paint Ball เพื่อให้เห็นว่าความจริงจะเป็นอย่างแล้วแล้วค่อยลดทอนความสมจริงลงพร้อมกับแต่งเติมความสนุกสนานเพิ่มขึ้นอีกอย่างละเล็กละน้อย แล้วน่าจะทำให้ละครสนุกขึ้น

แต่เชื่อเถอะ ตัวละครแต่ละตัวจะเละเทะไปด้วยสีจากกระสุนเป็นแน่ ๆ หรือถ้าเป็นเรื่องจริงละก็ไปพบยมบาลกันถ้วนหน้าครับ...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สื่อสารเพื่อการพัฒนา



ความเห็น (2)

ครับเข้ามาเยี่ยมชมแล้วครับ และจะแวะมาอีก

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ อ.นุ และคุณประทีปที่เข้ามาเยี่ยมชมนะครับ