ประเทศต่างๆโดยเฉพาะประเทศในแถบภูมิภาคเอเชียซึ่งเป็นประเทศที่มีวัฒนธรรมประเพณีหยั่งรากลึกมาเนิ่นนานหลายชั่วอายุคน  มีการสั่งสมความรู้ที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น จนกลายมาเป็นสิ่งที่เรียกว่า ภูมิปัญญาท้องถิ่น (Traditional Knowledge)  ภูมิปัญญาท้องถิ่นนั้นเกี่ยวข้องกับการใช้ประโยชน์จากธรรมชาติเพื่อการผลิตอาหารและยารักษาโรค และมักมีการแลกเปลียนความรู้จากชุมชนหนึ่งไปยังอีกชุมชนหนึ่งอยู่เสมอ โดยไม่มีการหวงกันเพื่อประโยชน์ในเชิงพาณิชย์

           ภูมิปัญญาท้องถิ่นจะมีความสัมพันธ์อย่างแนบแน่นกับทรัพยาการพันธุกรรมพืช  ไม่ว่าจะเป็นการใช้ความรู้ที่มีในเรื่องการเพาะปลูก บำรุงรักษา หรือใช้ประโยชน์จากพันธุกรรมพืช ซึ่งมีส่วนเกี่ยวโยงกับการผลิตอาหารและยารักษาโรค จึงเห็นได้ชัดว่าภูมิปัญญาท้องถิ่นเป็นปัจจัยสำคัญการดำรงชีวิตของผู้คนในชุมชน  เป็นสิ่งที่ชาวบ้านคิดค้นและสืบทอดความรู้มาต่อเนื่อยาวนานจากรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่ง

                 แต่ในปัจจุบันภูมิปัญญาท้องถิ่นบางอย่างกลับถูกนำไปใช้ในเชิงกาค้าพาณิชย์และก็เป็นการเอาไปจดสิทธิบัตรเป็นของตัวเอง  โดยที่แท้จริงแล้วเป็นทรัพย์สมบัติของชุมชน

                  ในส่วนนี้ภาครัฐควรมีมาตรการบางอย่างเพื่อคุ้มครองภูมิปัญญาท้องถิ่นไม่ให้ถูกฉกฉวยไปใช้ประโยชน์อย่างไม่เป็นธรรมเพื่อประโยชน์ของคนแค่บางกลุ่ม

           

         

           ที่มา นันทน อินทนนท์ 2003 ความตกลงระหว่างประเทศว่าด้วยทรัพย์สินทางปัญญาและผลกระทบต่อภูมิปัญญาท้องถิ่น วารสารกฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ หน้า144-173

                 website   http://www.ipthailand.org