ทหารบก ค่ายอิงคยุทธบริหาร
        ในฐานะที่เราเป็นแม่บ้านทหารบก ขอบ่นสักหน่อย 
      เมื่อกลางเดือนมิถุนายน 2553 คุณสามีได้รับคำสั่งให้ไปปฏิบัติภารกิจที่ค่ายอิงคยุทธ
บริหาร จ.ปัตตานี เป็นเวลานาน 6 เดือน เรารู้สึกอึดอัดมากเพราะข่าวที่นำเสนอแต่ละวัน
ทหารถูกลอบยิงบ้าง ถูกวางระเบิดบ้าง ไม่อยากให้เขาไปเลย แต่ด้วยหน้าที่ เราต้องทำใจ
และภาวนาให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยปกป้องคุ้มครอง ไม่เพียงแต่สามีของเราแต่เป็นทหารทุกคน
ที่ปฏิบัติหน้าที่ที่นั่น คุณสามีเล่าว่าภารกิจของเขาไม่เสี่ยงมากนักเพราะเป็นครูฝึกอาสารักษา
ดินแดนส่วนใหญ่อยู่ในค่าย นานๆจะออกไปธุระข้างนอก ก็ต้องระมัดระวังมากๆ เพื่อนคู่ใจ
เหน็บอยู่ที่เอวตลอด ห้ามไปคนเดียว ห้ามเผลอ ห้ามเหม่อลอย ต้องสังเกตผู้คนและสิ่งรอบๆตัว
ให้ดี น่าสงสารทหารหน่วยที่ต้องออกลาดตระเวณ หรือเป็นหน่วยคุ้มกัน กลุ่มนี้เสี่ยงถูกลอบ
โจมตีได้ง่าย แต่ในความโชคไม่ค่อยดีของสามีเราก็มีโชคดีอยู่บ้างเพราะได้พบกับเพื่อนร่วมรุ่น
สมัยเป็นนักเรียนนายสิบที่ค่ายธนะรัชต์ อ.ปราณบุรี คือ จ.ส.อ.ธีรพล ตรีชู หรือลุงหม่อน
และจ.ส.อ.ศิรา สุวรรณโน หรือลุงศิรา ทั้งสองลุงได้ช่วยเหลือคุณสามีเราเป็นอย่างดีทั้งอาหาร
และที่พัก ขอบคุณสองลุงเป็นอย่างมาก ตอนนี้สามีเราหมดภารกิจกลับมาอยู่บ้านเรียบร้อยแล้ว
แต่ความกังวลของเรายังมีอยู่ เพราะเหตุการณ์ไม่สงบในบ้านเราตอนนี้ไม่ใช่มีแค่ภาคใต้
ทางด้านชายแดนเขมรก็ดูน่ากลัว ทหารเสียชีวิตและบาดเจ็บหลายรายแล้ว ชาวบ้านแถบนั้น
ก็น่าสงสาร จะทำยังไงดีหนอ  บ้านพี่เมืองน้องจะหันมารักกันเหมือนเดิม  เฮ่อ....