ณ วันนั้นผมรู้สึกว่าชีวิตการเรียนต่อของผมในสถานศึกษา มันคงจบลงแค่6 ปี ในชีวิตประถม

 

 

ชีวิตที่เลือกเกิดไม่ได้  แต่เลือกที่จะเป็นได้

 

       ปฐมบทของเรื่องราวแห่งชีวิต  จากชีวิตเด็กผู้ชายคนกลาง ในบรรดาพี่น้อง 6 คน  ผมเติบโตมาจากความรักของคุณพ่อ และคุณแม่ชาวนา ที่ปีหนึ่งนั้น ต้องรอน้ำฝนจากเทวดาบันดาลเท่านั้น จึงจะได้ทำนา  หากปีไหนท่านเกิดมาช้าผิดเวลาข้าวปลาก็ได้น้อย

ปีไหนมาเร็วหน่อยก็ดีไป  แต่ชีวิตในวัยเด็กก็มีความสุขดีตามประสาคนบ้านนอกทั่วไป

 

         แต่สิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้คือการต่อสู้ของคุณแม่และคุณพ่อ ในการเลี้ยงดูลูกๆที่มีอายุไล่เรียงกัน โดยเฉพาะเรื่องการเรียน

“ลูกเอ้ย ปีนี้พี่ชาย 2คนของเองเรียนต่อมัธยมทั้งสองคน  ปีนี้เองจบป6 แล้วหยุดซักปีก่อนนะลูก เพราะว่าทางครอบครัวเรากำลังลำบากหรือว่าถ้าอยากเรียนต่อจริงๆ ก็ไปบวชเณรเรียนก็ได้”

       ณ วันนั้นผมรู้สึกว่าชีวิตการเรียนต่อของผมในสถานศึกษา มันคงจบลงแค่6 ปี ในชีวิตประถม  ทั้งๆที่ผมเป็นคนที่เรียนดีที่สุดในห้อง ตั้งแต่ประถม 1 -6   จะสลับได้ที่1 ที่2 ที่3 กับเพื่อนอีกสองคนในรุ่นเดียวกันเสมอ  แต่เพื่อนสองคนนั้นได้เรียนต่อชั้นมัธยม ในตัวอำเภอ  แต่ผมไม่มีโอกาสกับเขา แต่ผมก็เข้าใจพ่อกับแม่นะครับ ไม่เคยน้อยใจท่านเลย ท่านคงไม่ไหวจริงๆ จึงต้องให้ผมออกมาช่วยทำนาเป็นเรี่ยวแรงช่วยพ่อช่วยแม่ ในขณะที่พี่น้องๆเขาไปโรงเรียนกัน  แต่ตัวผมต้องพาไอ้ทุยไปทุ่งนากับคุณพ่อ

 

         ชีวิตการเรียนรู้เรื่องการใช้ชีวิตของผม  เริ่มตั้งแต่ผมอายุเพียง 11 ขวบกว่า ไม่ถึง12 เต็มด้วยซ้ำ เนื่องด้วยว่าผมเข้าเรียนก่อนเกณฑ์ 1 ปี  คุณพ่อท่านพยายามเคี่ยวเข็ญให้ผมจับไถ และคราดท้องนาด้วยสองมือ จนทำให้ผมเป็นลูกคนเดียวในตระกูลก็ว่าได้ ที่ทำนาเป็นเหมือนกับคุณพ่อ และคุณแม่

         เมื่อเรียนรู้สิ่งต่างๆจากคุณพ่อแล้ว สิ่งหนึ่งที่มันยังคงเป็นไฟอยู่ในตัวผมตลอดคือการเรียนรู้  การเรียนในสถานศึกษาสำหรับผมคงไม่มีอีกแล้ว ณ วันนั้น  แต่การเรียนรู้เรื่องราวจากชีวิตจริงนี่สิน่าสนใจยิ่งนัก ผมพบว่าชีวิตที่เลือกเกิดไม่ได้  แต่เลือกที่จะเป็นได้  ดังนั้นงานอะไรที่ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเขาทำกัน ผมจะแอบศึกษาไว้ในใจเสมอ  ช่วงหน้าแล้ง เขาพากันไปรับจ้างที่ไหนก็จะไปกับเขา  เขาไปทำบุญที่วัดไหน ในช่วงเทศกาลเข้าพรรษา ก็จะไปกับเขา  เพื่อซึมซับธรรมะ

 

           จวบจนเวลาผ่านไปประมาณ 6 ปีเห็นจะได้พี่ชายคนโตผมก็จบมัธยมศึกษาตอนปลายที่6  แล้วเมื่อจบแล้วก็ได้มีโอกาสเข้ามาทำงานที่บริษัทเฟอร์นิเจอร์แห่งหนึ่งย่านพระราม2   และวันหนึ่งผมก็มีโอกาสได้เข้ามาสู่กรุงเทพ อย่างจริงๆจังอีกครั้ง หลังจากที่เคยเข้ามารับจ้างเป็นลูกจ้างทำรองเท้าแถบดาวคะนองเมื่อหลายปีก่อน แล้วก็กลับไปทำนาอีก  แต่เที่ยวนี้ผมได้รับการฝากงานจากพี่ชายคนโต ให้ทำงานในแผนกที่เขาเรียกว่าแผนกพ่นสี  คือมีหน้าที่เป็นช่างพ่นสีเฟอร์นิเจอร์ เนื้อตัวมอมแมม ในขณะทำงานต้องเปลี่ยนชุด ก่อนจะพักเที่ยงต้องอาบน้ำแล้วก็ใส่ชุดยูนิฟอร์มกลับมา  ทำอยู่อย่างนั้นประมาณ 1 ปี ได้เรียนรู้เทคนิคการพ่นสีว่าเขาทำอย่างไรบ้าง

 

         ชีวิตมาเรียนรู้อีกครั้งเมื่อพี่ชายคนรองซึ่งเรียนจบ ม. มาแล้วเช่นกันชวนไปทำงานด้านช่าง  เออ น่าสนแฮะ ก็เลยลาออกไปเป็นลูกน้องของร้านตัดแสตนเลส แถวถนนเพชรเกษม คลองขวาง  ทำอยู่ได้ประมาณ 1 ปี ได้เรียนรู้เรื่องการเชื่อมงานด้วยแก๊ส อาร์ก้อนมาเต็มกระเป๋า   ก็มีเพื่อนฝูงในร้านชวนกันไปทำงานเหมารับจ้างภายนอก  ก็ลาออกไปเพื่อเรียนรู้สิงใหม่ที่ท้าทาย ได้เดินทางไปติดตั้งหุ้มเสา ทำสะพานลอยต่างๆในกรุงเทพ ทำการหุ้มเสาตึกห้างใหญ่แถวธนบุรีก็หลายห้าง ไปโรงแรมแถวพัทยา หาดจอมเทียน  หรือแถบนิคมเวลโกรแถบบางพลีก็ไป ชีวิตก็ดำเนินไปเรื่อยจนถึงจุดอิ่มตัว ในการนั่งรถไปทำงาน จึงได้ลาออก

       และกลับไปทำงานในบริษัทเฟอร์นิเจอร์เดิม แต่ไปสมัครในตำแหน่งช่างซ่อมบำรุง  จากประสบการณ์ที่ออกมาเรียนรู้จากภายนอกก็ได้เข้าไปเรียนรู้เรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับงานช่าง เพิ่มเติม เช่นการเชื่อมไฟฟ้า การทำแม่พิมพ์ การกลึงชิ้นงาน แม้จะไม่เก่งนัก แต่ผมก็ถือว่าผมได้เรียนรู้จาก ณ สถานที่แห่งนี้ที่ให้ผมได้มีโอกาศศึกษา และเรียนรู้จากงานจริงๆ

       แต่ชีวิตก็มาผกผันอีกครั้ง  ทำให้ชีวิตผมต้องได้ออกจากงานและกลับไปอยู่บ้านนอกอีก แต่ด้วยความลำบาก ไม่มีงานทำ ไม่มีเงิน และอยากช่วยแบ่งเบาภาระพ่อแม่ ทำให้ผมต้องบากหน้ากลับมากรุงเทพอีกครั้ง

 

         แต่ครั้งนี้จะกลับไปที่บริษัทเดิม ก็กระไรอยู่  เข้าออกสองครั้งแล้ว คงไม่เหมาะแน่  ช่วงนั้นอายุถึงเกณฑ์ทหารพอดี พอจับได้ใบดำก็บากหน้ามากรุงอีกรอบแต่เที่ยวนี้ผมกลับไปหาเพื่อนเก่าที่เคยพำนักอยู่แถวหมู่บ้านเศรษฐกิจ หลักสอง บางแค

       และผมก็ได้งานทำอีกครั้งในตำแหน่งช่างอีกครั้ง  แต่ครั้งนี้ผมก็ได้เรียนรู้ความรู้ด้านช่างใหม่คือการเชื่อมงานด้วยแก๊ส  เมื่อทำงานไปได้ประมาณ ปีครึ่ง โรงงานก็ได้ขยายกิจการมายัง ณ ที่ที่ผมอยู่ในปัจจุบัน คือ สมุทรสาคร

        จะด้วยด้วยความขยัน ขันแข็ง เอาการเอางานของผมหรืออะไรไม่ทราบ ทำให้ได้เลื่อนขั้นให้เป็นผู้ช่วยหัวหน้างานในส่วนของการเทสทดสอบ  อยู่มาอีก 1 ปี ก็เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้างาน  สั่งสมประสบการณ์การเป็นหัวหน้ามา 5 ปี  ชีวิตก็พลิกผันอีกครั้งเมื่อธุรกิจ มีการแข่งขันกันด้านระบบมาตรฐานISO และทีมงานที่บริษัท ฟอร์มขึ้นมาเพื่อทำระบบกลับทำไม่สำเร็จ

 

         หวยจึงมาตกที่ผมแบบบังเอิญอีกครั้ง เมื่อในวันหนึ่งผู้จัดการบริษัท ซึ่งเป็นน้องเขยของ MD กรรมการผู้จัดการ  ได้เรียกผมเข้าไปพบและมอบหมายงานให้ผม “สืบเนื่องจากโรงงานเราจะทำระบบISO  แต่เนื่องจากทีมเดิมทำแล้วทำไม่ได้  ผมให้โอกาสคุณทำดู” ว่าแล้วแกก็เขียนไกด์ให้ผมลงกระดาษA4 1 ใบด้วยลายมือว่า ไปเซ็ทระบบคิวซีให้มีขึ้นมา  ไปเซ็ทระบบสโตร์ให้มีขึ้นมา  และที่สำคัญไปเก็บข้อมูล และจัดทำระเบียบและวิธีการปฏิบัติงาน เอกสารสนับสนุนต่าง แบบฟอร์มต่างๆ

        (ภาระช่างใหญ่หลวงนัก ทำไมเขาจึงให้เราทำหว่า ใบประกาศปริญญา เราก็ไม่มี  ประสบการณ์เรื่องนี้ก็ไม่มี  จะมีก็เพียงแต่วุฒิ ม.  กศน. ที่ผมลืมเล่าช่วงที่เข้ามาอยู่ในกรุงเทพใหม่ๆเท่านั้นเอง แต่ทำไมเขาจึงให้เราทำหว่า)

        แต่ชั่วโมงนั้นผมตั้งปณิธานเลยว่า  ผมจะต้องทำภารกิจครั้งนี้ให้สำเร็จลุล่วงให้ได้  และบริษัทก็ได้ให้โอกาส โดยการส่งผมไปฝึกอบรมในสถานที่ต่างๆในโรงแรมดังๆ ที่เขาจัดสัมนาเกี่ยวกับระบบISO  และก็ซัพพอร์ทผมด้วยการให้คอมพิวเตอร์ผมมา 1 เครื่อง

           ซึ่งในชีวิตเกิดมาไม่เคยใช้ และเรียนรู้มาก่อนเลยในชีวิต  แต่ผมรู้แต่เพียงอย่างเดียวว่าชอบ  และจะทำอย่างไรจึงจะพิมพ์เป็น จึงเฝ้าเพียรถามสาวๆออฟฟิศ และผู้รู้ต่างๆ  ก็ยังไม่ได้เรื่องสักที  ผมก็เปลี่ยนแนวการศึกษาเรียนรู้ ของผมมาเป็นซื้อตำรามาอ่าน 

 

           แรกๆก็หัดใช้พวกโปรแกรมออฟฟิศ ที่พิมพ์งานก็คือโปรแกรมไมโครซอฟต์เวิร์ด เอกเซล  ซึ่งสมัยนั้นวินโดว์ยังเป็นวินโดว์ 95 กำลัง ก้าวเข้าสู่วินโดว์ 98 และในช่วงนี้เองหลังจากที่ฝึกทำอยู่ประมาณ 1 ปี ก็พอจะจิ้มดีดเอกสารให้เป็นระบบได้ และสามารถเซ็ทระบบISO ขึ้นมาได้

             และบริษัทก็ได้ใบรับรองISO : 9002 เวอร์ชั่น 1994  ในปี 2543  งานผมบรรลุแล้ว  ผมได้รับผลจากความพยายามของผมด้วยตำแห่งหัวหน้างานถึง 3 แผนกคือสโตร์ คิวซี และหน่วยงานควบคุมเอกสารกลาง ขึ้นตรงกับผู้จัดการซึ่งควบตำแหน่งQMR.ด้วย

 

              ซึ่งในช่วงที่ระบบกำลังเดิน  สิ่งหนึ่งที่ผมชอบเป็นชีวิตจิตใจเลยก็คือเรื่องของคอมพิวเตอร์ “ เรียกว่าบ้าเข้าเส้นก็ว่าได้ ”  ผมตัดสินใจซื้อตำราที่เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ โดยซื้อในนามบริษัทบ้าง ซื้อด้วยตัวเองบ้าง  แรกเริ่มก็เรียนรู้ประเภทพวกซอฟร์แวร์หลักๆก่อน เมื่อเริ่มช่ำชองแล้วก็ซื้อตำราเกี่ยวกับฮาร์ดแวร์  เริ่มถอดอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ด้วยตนเอง

        ด้วยความที่มีประสบการณ์งานด้านช่างมา ก่อน    จึงเรียนรู้ได้ง่าย และบวกด้วยใจมันรัก จึงเรียนรู้อย่างเป็นบ้าเป็นหลัง  และเรียนรู้เกี่ยวกับระบบปฏิบัติหลักๆ ว่ามีความแตกต่างกันอย่างไร ตั้งแต่   Windows95,98 , Me, 2000 , XP SP1,XP SP2, VISTA,Windows7,หรือแม้แต่กระทั่งลีนุกซ์ การเดินระบบเน็ตเวิร์ค  การใช้อินเตอร์เนต ผมก็ศึกษาและเรียนรู้ ด้วยตนเองทั้งสิ้น จนเดี๋ยวนี้เพื่อนๆบางคนเรียกผมว่าพ่อมดไอที  และผมก็ได้ตำแหน่งดูแลงานด้านไอทีอีกตำแหน่งประจำบริษัทไปโดยปริยาย 6

        เมื่อสั่งสมประสบการณ์หลายๆปีเข้า  เริ่มรู้จักแหล่งฮาร์ดแวร์ด้านไอทีและโมบายที่ตัวเองชอบ  จนมาวันหนึงเมื่อสอง-สามปีก่อน  ผมก็ได้หาอาชีพเสริม ด้วยความที่ผมอยากเรียนรู้เรื่องเกี่ยวกับการค้าขาย จึงไปเปิดเป็นร้านขายประจำอยู่ในตลาดนัดที่อยู่ในซอยบ้านผม ที่ผมเก็บออม จนสามารถหาเงินไปดาวน์บ้าน และผ่อนกับธอส.เดือนละไม่กี่พัน

 

        และนี่เองก็ทำให้ผมได้เรียนรู้อีกครั้ง  ซึ่งมันเป็นการเรียนรู้ในชีวิตผม ที่ผมคิดว่ามันมีความสุขที่สุดในปัจจุบัน ก็คือการเป็นพ่อค้า ซื้อมาขายไป ทำให้ผมได้รู้จักผู้คนเพิ่มขึ้นนอกเหนือจากเพื่อนฝูงในโรงงานที่ทำอยู่

      และที่สำคัญคือผมได้ทำงาน 2 อย่างควบคู่ไปพร้อมกันคืองานประจำ8.00น.-17.00 น. มีเงินเดือนกิน  และงานขายของเป็นนายของตัวเอง อยู่ที่ตลาด 17.30 -21.00น. ทุกวัน จันทร์ถึงเสาร์  ซื้อของวันอาทิตย์วันเดียว ซึ่งรายได้มากกว่าเงินเดือนประจำผม 2 -3 เท่า 


           แต่ผมก็ยังอยากทำงานอยู่ที่นี่อยู่ดีเพื่อตอบสนององค์กร ผู้ให้โอกาสผมได้มีวันนี้ จนกว่าเมื่อวันหนึ่งที่องค์กรเข้มแข็งกว่านี้แล้วค่อยว่ากันใหม่

 

บทสรุปของเรื่องเล่าเรื่องนี้ อยากจะสรุปสั้นๆว่า  การเรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุด  การเรียนรู้ไม่ได้จำกัดแต่เพียงในสถานศึกษา  เราสามารถที่จะเรียนรู้จากชีวิตการทำงาน และสังคมภายนอกได้ทุกวัน ขึ้นอยู่กับว่าคุณเลือกที่เรียนรู้ต่อ หรือหยุดมันไว้แค่นั้นเท่านั้นเอง

 

ขงจื้อกล่าวไว้ว่า  “ลิขิตฟ้า หรือจะสู้มานะตน”

 

แต่สำหรับผมแล้ว  “ขยัน ด้วยลำแข้ง ไม่ต้องรอฟ้าลิขิต”

 

สักวันหนึ่งในภายภาคหน้า  ถ้าผมได้เรียนรู้อะไรอีก ผมจะมาเล่าให้ฟังต่อนะครับ

 

   ผมหวังว่า

 บทความยาวเรื่องนี้คงเป็นกำลังใจให้กับคนที่ไม่มีโอกาสเรียนรู้ในรั้ววิทยาลัย

 ให้ มีกำลังใจต่อสู้กันขึ้นมาบ้างไม่มากก็น้อยนะครับ

 

 

.................********************************.................