รุ่งเช้าของวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๕๕๔ ครูโทรมาบอกบุญแต่เช้าว่า
“ช่วยเป็นธุระเรื่องนำขลู่ไปถวายหลวงปู่ แล้วท่านจะนำไปฝากท่านเจ้าคุณที่วัดในกรุงเทพ”
เมื่อรับทราบจากครู ติ๋วตอบรับอย่างไม่ต้องสงสัย สิ่งที่ครูบอกเทิดไว้เหนือเกล้า ระลึกขึ้นมาได้ว่า
“ถ้านำสดไปให้อาจจะเก็บได้ไม่นาน ควรจะทำแห้ง”
นึกขึ้นมาได้อีกว่า “ถ้าตากจริง ๆ อาจจะใช้เวลาหลายวัน ไม่เช่นนั้นก็ต้องอบแห้ง ซึ่งก็ต้องใช้ตู้ขนาดใหญ่”
แว๊บขึ้นมากับตนเองว่า “ถ้าใช้เทคนิคการทำชาก็จะลดระยะเวลาได้มาก”
โทรหาน้องนี เพราะหมู่บ้านแถว ๆที่ทำงานของน้องมีขลู่จำนวนมากที่ชาวบ้านปลูกไว้เป็นรั้วกันฝุ่นเข้าบ้าน โทรหาน้องนี หลังจากใคร่ครวญกับตนเองปรากฏว่า “ยังไม่เปิดเครื่อง”
จึงใคร่ครวญกับตนเองถึงแนวทางว่า “ต้องลองโทรไปประสานโรงงานที่เคยเป็นเครือข่าย เผื่อจะจ้างเขาอบแห้ง”
หรืออีกทางก็คือ หาอุปกรณ์ ไม่ที่ทำงานน้องนี ก็ ต้องที่บ้านพักที่ขอนแก่น เพื่อทำชา
สักพักน้องนีโทรมาได้คำตอบว่า “ไปเก็บขลู่ก่อน”
เพราะตอนที่โทรศัพท์ ติ๋วยังอยู่บ้านนาคู แม่มาตามไปทานข้าวพอดี หลังจากอาบน้ำเตรียมตัวเองเสร็จไปทานข้าวกับแม่ แล้วก็ขับรถออกไปบ้านเมืองใหม่ แต่กับร่างกายที่ถูกใช้ยาวนานต่อเนื่อง ตั้งแต่วันที่ ๒๕ มกราคม ไปจัดประชุมที่บ้านเมืองใหม่ พูดมากจนแทบหมดแรงตลอดวัน ตกเย็นขับรถไปรับแม่และน้าราญที่นาคูกาฬสินธุ์ เพื่อรุ่งเช้าจะออกเดินทางเข้ากรุงเทพ วันที่๒๖ มกราคม ตอนเช้าขับรถไปจังหัน แล้วก็ลงมารับ แม่ น้าราญและพี่แดง ไปกรุงเทพ ขับรถยาวต่อเนื่อง ได้พักเพียงช่วงรอเติมแก๊ส แปดชั่วโมง ประชุมแน่น ๆ สองวัน เช้าวันเสาร์ขับรถพาญาติ ๆ ไปเยี่ยมอาที่ป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ที่สัตหีบ ค้างคืนที่ริมทะเลแถว ๆระยองหนึ่งคืน แล้วก็แวะเยี่ยมคนไข้อีกรอบก่อนขับรถกลับตอนสาย ๆ มาถึงกาฬสินธุ์ก็ห้าทุ่ม นี่คือการเดินทางของร่างกายนี้ ตลอดการเดินทางติ๋วเป็นสารถี คงไม่ต้องสงสัยเรื่องร่างกายที่จะรู้สึกอ่อนล้าบ้าง แต่หน้าที่ ๆก็คือ หน้าที่ ทำให้ดีที่สุด เต็มกำลังความสามารถ ระหว่างทางโทรประสานโรงงาน ได้ข้อมูลมาแล้วดูท่าทางจะเสร็จไม่ทัน กว่าจะขับถึงบ้านเมืองใหม่ก็เที่ยง ๆ
รู้สึกหิวค่ะ โชคดีที่มีรถก๋วยเตี๋ยวมาบริการถึงที่ จึงดูแลร่างกายก่อน ขุมพลังสำคัญในการทำหน้าที่
เมื่อใจน้อมรับโจทย์ ก็พร้อมอย่างเต็มที่ ๆ จะใช้ปัญญาที่มีทำให้ดีที่สุด นี่คือ สิ่งที่พึ่งระลึกกับตนเองตลอดการเคลื่อนไปแห่งลมหายใจ
ติดตามตอนต่อไปได้เลยค่ะ
