ทุกข์ของชาวนาในบทกวี
ทุกข์ของชาวนาในบทกวี : พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเทพฯ
หนังสือที่มีคุณค่าควรให้เด็กไทยได้ศึกษาและเห็นคุณค่าของข้าวและความสำคัญของชาวนาผู้ที่ได้ชื่อว่า กระดูกสันหลังของชาติ
ตราบใดที่ทุกชีวิตบนผืนโลกยังคงบริโภคข้าวเป็นอาหารหลัก ข้าวและชาวนาก็ยังคงอยู่อย่างสำคัญ ไม่มีชาวนาก็ไม่มีข้าว...
แสดงแนวพระราชดำริของผู้ประพันธ์โดยทรงนำบทกวีไทยและบทกวีจีนที่กล่าวถึงความทุกข์ยากของชาวนา
นักเรียนจะได้ศึกษาโดยการคิดวิเคราะห์การใช้ภาษาของกวี การตีความ และแปลความ
"เปิบข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ
เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน
ข้าวนี้น่ะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน
เบื้องหลังสิทุกข์ทน
และขมขื่นจนเขียวคาว
จากแรงมาเป็นรวง
ระยะทางนั้นเหยียดยาว
จากรวงเป็นเม็ดพราว
ล้วนทุกข์ยากลำเค็ญเข็ญ
เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเปิบกิน
น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง และน้ำแรงอันหลั่งริน
สายเลือดกูท้งสิ้น
ที่สูชดกำชาบฟัน"
