ผมเดินทางไปหลาย ๆ ที่ หลาย ๆ จังหวัด
เห็นถนนที่กำลังดี ๆ อยู่ถูกนำเอามายางมะตอย
และวัสดุอื่น ๆ พอกทับให้เป็นถนนไร้ฝุ่น ซึ่ง
ก็สวยงามแล้ว สวยงามอีก
การเดินทางไปยังโรงเรียนชนบท ที่ชาวบ้านไร้การต่อรอง
มีแต่ถนนผุพัง ฝุ่นยังเต็มไปหมด
แม้จะมีการปรับปรุงในขณะนี้ แต่ก็เ็ป็นแค่บดอัด
กับดินลูกรังในช่วงที่สมเด็จพระเทพฯ จะเสด็จในพื้นที่เท่านั้น
ทำให้น่าคิดว่าการพัฒนาประเทศ กับการพัฒนาการศึกษา
ก็เป็นเรื่องเดียวกัน คือโรงเรียนในชนบท ในชายขอบ
มักไม่มีใครสนใจ เขาสนใจแต่โรงเรียนในเมือง
ที่สร้างตัวเลขสวย ๆ ในการสอบวัดความรู้ระดับชาติ
เป็นหน้าเป็นตาให้กับหน่วยเหนือ ก็จะได้รับการพัฒนา
โดยการอัดงบประมาณไปยังที่นั้น ๆ ทั้งคน ทั้งงาน
เหมือนกับถนนในเมืองที่ผมไปเห็นมาทั้งที่ดีอยู่แล้ว
กลับสร้างพอกขึ้นมา
ส่วนถนนในชนบทที่คนยากคนจนอยู่
ก็ให้อดทนอยู่กับถนนเสียหายอยู่เช่นั้น
เช่นเดียวกับโรงเรียนชายขอบ หรือสิ่งอื่น ๆ แถวชายขอบ
ก็จะถูกทิ้งเช่นเดียวกับถนนนั้น
แต่เดิมนั้นดีใจว่าถนนจะเข้าถึงหมู่บ้านแล้ว มีคนกระซิบบอกว่า
เป็นถนนคอนกรีต นึกในใจว่า ปีหน้านี้ไม่เจอโคลนแล้ว
แต่กลับเป็นแค่ถนนบดอัดลูกรัง ซึ่งเวลาหน้าฝน
ก็จะกลับกลายเ็ป็นถนนโคลน
(รำพึงท่ามกลางฝุ่นบนถนนสายแม่สามแลบ
และนึกถึงฤดูฝนที่เต็มไปด้วยโคลน)
เฮ้อ...
