พ่อสอนลูก
... ... ... ลูกพ่อ ... ... ... โลกทุกวันมันย่อและมันหย่อน
หาความพอดีได้ไม่แน่นอน มีขั้นตอนถี่ห่างแตกต่างกัน
คืนกับวันสั้นกับยาวเก่ากับใหม่ อย่าหลงใหลไปตามความแปรผัน
จงดูมันแต่อย่าได้ไปยึดมัน อย่าสำคัญทุกอย่างแต่ข้างดี
อย่าสำคัญทุกอย่างแต่ข้างร้าย สองบวกสองมิใช่หมายกลายเป็นสี่
ทรายสองกองบวกคูณพูนทวี กลายเป็นหนึ่งทันทีใช่สี่กอง
มองอะไรให้ตลอดยอดถึงโคน อย่ากระโจนผลีผลามไปตามคล่อง
เขาว่างามเห็นงามตามครรลอง ไม่รู้หยั่งชั่งตรองให้ถ่องแท้
โลกเราอยู่ด้วยแรงสำแดงรู้ คนเราอยู่ด้วยแรงรู้แปลงแก้
อย่าอยู่ไปตามแรงเปลี่ยนแปลงแปร รู้เดินสวนทวนกระแสจึงแน่จริง
อันตัวตนคนนี้มีอยู่สาม ตัวคนอื่นเห็นงามเราตามวิ่ง
ตัวที่เราเห็นงามตามช่วงชิง กับตัวเองมิต้องอิงอาศัยใคร
จงเป็นตัวของตัวเองเร่งเรียนรู้ อยู่ในโลกจงอยู่เหนือโลกได้
อยู่ให้เหนือเพื่อเห็นความเป็นไป รู้อะไรเป็นอะไรในทุกครั้ง
พ่ออยู่นัยน์ตาลูกเมื่อลูกเห็น พ่ออยู่ในใจเต้นเป็นใจหวัง
พ่อคือลูกลูกคือพ่อต่อพลัง พ่อกับลูกจะปลูกฝังความดีงาม ฯ
จากหนังสือวันเด็กแห่งชาติ พ.ศ.๒๕๓๘ “ด้วยความรัก”...เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
