แม่คุณ...แม่คูณของฉัน...

กอซาง
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ
สองมือของชายชราตั้งอัญชลี เพื่อแผ่พลังบารมีมาร่วมในการทำกิจกรรมนี้ด้วยความตั้งใจของผู้เป็นสามี

       อาคารผู้ป่วยมะเร็ง ที่หัวหน้าพยาบาลอยากจะให้อาตมาเข้ามาช่วยให้กำลังใจในการทำงานของพยาบาล ให้กำลังใจผู้ป่วย และญาติผู้ป่วยทุกคน..ความตั้งใจและพยายามในการเรียนรู้ case งานของแต่ละบุคคลได้เริ่มขึ้น หลังจากที่ทักทายปราศรัยกับบรรดาพยาบาลวิชาชีพและเจ้าหน้้าที่ในแผนก...

คนไข้ใกล้โต๊ะทำงานของพยาบาลมากที่สุด ซึ่งเป็นห้องรวมสะอาดตา ม่านสีเขียวสว่าง ใหม่ บรรยากาศในห้องมีเตียงผู้ป่วยใหม่ ๆ ที่ดูแล้วไม่รก และสงบ เงียบ เหมือนกับเป็นที่พักผ่อนสำหรับผู้ป่วย ไม่ได้มารักษาอาการไข้แต่อย่างใด..

ห้องพักรวมคนไข้หญิงด้วยการของโรคมะเร็ง ชั้นที่ 1 ที่อาตมานั่งสนทนาด้วย มีคนไข้ไม่เต็มทั้งหมด ว่างและเงียบสงบ บางเตียงมีญาติมานั่งสนทนาดูแลด้วย บางเตียงนอนอ่านหนังสือธรรมะเล่มบาง  บางคนนอนพัำกผ่อนในอิริยาบถที่สบายที่สุด...

แม่คูณ หญิงชราร่างใหญ่ นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงที่ยกศรีษะสูงขึ้น หลับตาเบา ๆ ในอากาศอ่อนเพลียของการฉายรังสีเพื่อรักษาอาการมะเร็ง  หน้าตาอิดโรย ผมร่วงเกือบหมด เหลือบางตาพอให้เห็น  ตู้เก็บของหัวเตียงเต็มไปด้วยยาหม่อง ยาดมขนานต่าง ของใช้วุ่นวายไปหมด  ชายชราหน้าตาอิ่มบุญนั่งอยู่ปลายเตียงกราบพระด้วยความนอบน้อม สงบ และใจเย็น ใบหน้ายิ้่มแย้ม เต็มไปด้วยความหวังในอาการที่จะทุเลาดีขึ้นของผู้ป่วย..

          กุดรัง เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดสารคาม ซึ่งเป็นบ้านของโยมแม่คูณ หญิงชรา  บ้านกสิกรรมทำนาที่ธรรมดาเหมือนคนอื่นกับเนื้อที่ 10 กว่าไร่ที่อยู่กันสามคน แต่ไม่ลูก มีแต่น้องสาวซึ่งพิการตั้งแต่วัยรุ่นจนปัจจุบัน อายุมากกว่า 50  พิการขาต้องใส่ขาเทียม สามารถดูแลตัวเองได้บ้าง  ซึ่งก็อยู่กันมากับพี่สาว (โยมแมู่คูณ) และพี่เขย...

ปีนี้ทำนาเก็บเกี่ยวได้ร้อยกระสอบ แต่คู่ภรรยาสามี ไม่มีรถ ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกเหมือนบ้านอื่นเขา ต้องจ้างเก็บเกี่ยว จ้างหว่านปุ๋ย ทุกอย่างเป็นการลงทุนซึ่งนับว่าสูงทีเดียว  การมารักษาตัวครั้งนี้ ได้ลูกของน้องสาวที่เคยเลี้ยงไว้ ขับรถมาส่ง ด้วยบุญที่ได้ทำ กรรมดีทีได้ก่อ จึงมีผู้อนุเคราะห์ให้สะดวกสบายได้บ้าง..

          โยมแม่คูณมีอาการเวียนศรีษะและปวดท้ายทอยมาก  หลายบทสนทนาที่ได้คุยกัน โยมแม่ตอบทุกคำถาม ทุกเรื่องราวด้วยความยินดี และสงบ มืออันเรียว เล็บยาวสะอาดได้รูป แต่คล้ำมีสีม่วง แต่ผัสสะยังดีอยู่ ขยับและจับมือของอาตมาอย่างช้า ๆ...บทภาวนาที่จะส่งจิต สู่จิต นำเอาอาการป่วยของโยมแม่ออกไปจากสังขาร  ด้วยวิญญาณที่เชื่อมั่นในการรักษาจากทางการแพทย์  มืออันหยาบกร้าน แต่อบอุ่น บรรจงจับลงที่หลังมือของอาตมา  แล้วค่อย ๆ ภาวนากำหนดจิตตามที่อาตมากล่าวนำให้ทำตาม...

แววตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของสามีที่นั่งมองอยู่ปลายเตียง สองมือของชายชราตั้งอัญชลี เพื่อแผ่พลังบารมีมาร่วมในการทำกิจกรรมนี้ด้วย... ความตั้งใจของผู้เป็นสามี หวังเพียงให้อาการป่วยของผู้เป็นภรรยาทุเลาเบาลงจากการทรมานในการฉายรังสี..บทภาวนาผ่านไปอย่างช้า ๆ 5..6..7....10 นาที  ผู้ป่วยเริ่มรู้สึกดีขึ้น อาการปวดทรมานที่ท้ายทอยทุเลา

         โยมแม่คูณค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ แววตาใสที่เต็มไปด้วยน้ำในตา ประกายแห่งความหวังเริ่มฉายขึ้น  สองมือคล้ำค่อย ๆ ยกขึ้นพนมกราบขอขมา และสาธุการ.. ผู้เป็นสามีนั่งปลายเตียงนั่งพนมมือขึ้น ยก สาธุ สาธุ สาธุ ตลอดเวลา ปลาบปลื้มที่มีพระเมตตามาเยี่ยมผู้ป่วย..คนยาก..

          กล่องนมในถุงพลาสติกกว่าครึ่งโหล บรรจงถวายทาน เพื่อเป็นสังฆทานในบรรยากาศแห่งความสุข แม้จะน้อยนิด แต่มีคุณค่ามหาศาลสำหรับการรักษาพยาบาลในสถานที่แบบนี้  แต่มีความสำคัญไม่น้อยในการสร้างพลังใจของผู้ป่วยให้ทุเลาเบาบางในเร็ววัน...สาธุ

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกชีวิต เยี่ยมไข้..



ความเห็น (1)

      นมัสการด้วยความเคารพ การบันทึกทำให้อ่านได้มีอารมณย์ร่วมจนน้ำตาซึมสามารถมองเห็นแววตาเปี่ยมสุขของผู้ถูกกล่าวถึงเสมือนยืนอยู่ริมเตียงเห็นภาพทั้งหมด  นับได้ว่าพระคุณท่านเป็นผู้โปรดผู้ทุกข์ให้สู่สุขได้อย่างที่ยากที่มีได้ในปัจจุบัน  สาธุให้ผ้ที่เบป่วยบรรเทาอาการ และสาธุในความเอาใจใส่ในความทุกข์ยากของญาติโยมด้วยด้วยความเคารพครับ  นมัสการครับที่แบ่งปันให้ทราบรายละเอียด