ของบางอย่างเรามองว่าไร้ค่า ไม่มีความหมาย....แต่สำหรับคนบางคน มองเห็นเป็นสิ่งล้ำค่า....มากมาย

ได้เดินทางไปนิเทศการพบกลุ่มของนัองๆครูกศน.ตำบลในฐานะที่รับผิดชอบดูแล...พื้นที่

ไปถึงน้ำท่วมทางเข้าเดินลำบากพอสมควร.....ต้องพับขากางเกง....เดินลุยน้ำเข้าไป

มีนักเรียนยืนคอยอยู่แล้ว....ดู แนะนำการเรียนการสอนของน้องๆ

ขณะนั้นมีลูกๆนักเรียนของโรงเรียนที่กศน.ตำบลใช้เป็นศูนย์การเรียนรู้ของชุมชนนั้นจำนวน 22 คน

ต่างก็เข้ามามุงดูกิจกรรมต่างๆที่จัดด้วยความสนใจ....อยากรู้

จึงได้เชิญชวนให้เข้ามานั่งที่โต๊ะและจัดกิจกรรมให้โดยให้ทุกคนฟังนิทานจากโน๊ตบุค  และให้ทุกคนไปอ่านนิทานที่ชอบและสนใจมาคนละเรื่องแล้วออกมาเล่าให้เพื่อนๆฟัง

ใครมีลีลา ทักษะดีๆก็จะมีรางวัลให้เป็นพิเศษ....และให้ทุกคนที่เข้าร่วมกิจกรรม

ใครอยากได้อะไร....บ้างจ๊ะ

กล่องดินสอ

พร้อมยางลบ

ดินสอด้วย

ต่างก็แย่งกันบอกในสิ่งที่ตัวเองอยากได้

หลังจากนั้นเป็นงานวันเด็กที่โรงเรียนได้จัดขึ้น โดยมีผู้ปกครองของทุกคน ผู้ใหญ่  อบต. วัด กรรมการสถานศึกษาและกศน.เข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้อย่างพร้อมเพรียง

ทุกคนมีของรางวัลคนละหนึ่งชิ้นมาจับฉลากแลกเปลี่ยนกันระหว่างนั้นก็มีการแสดงจากน้องๆ

กิจกรรมที่จัดให้ ก็มี เก้าอี้ดนตรี  และเหยียบลูกโป่ง แบ่งนักเรียนออกเป็น 2 ทีม แข่ง 2 รอบ ชายและหญิง โดยมีผู้ปกครองช่วยเชียร์  ด้วยความสนุกสนาน

พักกลางวัน ก็มีไอสครีมเจ้าอร่อยที่ผู้ปกครองช่วยกันออกเงินซื้อและขนมจีน จากทางโรงเรียน

รางวัลที่นำไปให้ โคมไฟ และตุ๊กตาตัวโตๆ

ของที่ทางหน่วยงานต่างๆจัดให้ไปนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนร้องของ

รถวิทยุบังคับ ระบุสีที่ชอบ สำหรับเด็กผู้ชาย 5 คน

ตุ๊กตาบาบี้ 6 ตัว สำหรับเด็กผู้หญิงประถม 1 - 3

กระเป้าสะพายแบบน่ารักของเด็กผู้หญิงประถม 4- 6 อีก 4 คน

เครื่องฟังวิทยุ สำหรับ 7 คนที่เหลือ

และรางวัลอีกมากมาย ตามคำขอ

หลังเลิกงาน ทุกคนแบกถุงของรางวัลที่ได้แทบจะพากลับไม่ไหว ผู้ปกครองช่วยกัน  ดูแล้วมีความสุข เบิกบาน ถ้วนทั่วทุกๆคน

ก็ของที่ได้มันมากกว่าคนที่มาในงานเป็นใหนๆ