ชีวิตมีลุ้น สิ้นปี ๕๓

            เมื่อถึงอาทิตย์สุดท้ายของเดือนธันวาคม ผู้คนจำนวนไม่น้อยออกเดินทางเพื่อกลับไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัด ผู้เขียนเป็นอีกคนหนึ่งในจำนวนคนอีกนับล้านคนที่เลือกเดินทางในวันที่ ๓๐-๓๑ ธันวาคม

            หลังจากที่เดินทางมาเยี่ยมพ่อเหียน แกมนาคที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งเหลืออีกไม่กี่ชั่วโมงจะมีอายุครบ ๘๙ ปี บริบูรณ์

            เนื่องจากวันที่ ๓๑ ธันวาคม มีภารกิจที่จะต้องเดินทางกลับเชียงราย เพื่อร่วมงานสวดมนต์ส่งท้ายปีเก่ารับปีใหม่ ที่วัดพระแก้ว เพื่อเป็นการเสริมบารมีของตัวเองและครอบครัวในเทศกาลขึ้นปีใหม่

            บ่าย๒ โมง จึงได้เดินทางออกจากบ้านเพื่อออกไปรอรถทัวร์เพื่อเดินทางเข้ากรุงเทพฯ โดยรถบริษัททับสะแก -บางสะพานทัวร์เที่ยว ๑๔.๔๐ น. และต้องเดินทางไปต่อรถทัวร์ เที่ยว ๒๒.๒๐ น.ที่ได้จองตั๋วไว้ล่วงหน้าเมื่อหลายก่อน เพื่อเดินทางกลับสู่เชียงราย แม้จะเป็นเพียงรถทัวร์๙๙๙ ของบขส. ชั้น ๒ ก็ตาม

          รถทับสะแก-บางสะพานทัวร์ ตามกำหนดเวลาจะมาถึง สี่แยกห้วยยางเวลา ๑๔.๔๐ น. แต่ขณะนี้นาฬิกาบอกเวลา ๑๕.๐๐ น. แล้ว หรือว่ารถจะเสียเวลา ต้องรอต่อไป

             เวลาผ่านไปเรื่อยๆจน ๑๕.๒๐ น. รถทัวร์มาจอดสงบนิ่งเพื่อผู้โดยสาร เพิ่มอีก ๕ คน การจราจร บนท้องถนนรถวิ่งได้อย่างปกติ

            ด้วยระหว่าง๓๐๐ กว่ากิโลฯ ใช้เวลาประมาณ ๕ ชั่วโมงมีเวลาเหลือเฟือสำหรับการเดินทางไปสถานีหมอชิต

            ในที่สุดรถทัวร์ได้พาผู้โดยสารทั้งหมด เข้าเขตกรุงเทพฯ ตั้งแต่เวลา ไม่ถึง ๑ ทุ่ม ดูเหมือนว่า รถแทบทุกคันมีจุดมุ่งหมายไปทางเดียวกัน กว่า ๑ ชั่วโมงที่การเดินรเป็นไปอย่างเชื่องช้า

            ชีวิตเริ่มลุ้นแล้วว่า จะไปหมอชิตทันรถที่จองไว้หรือเปล่า

            ขณะนี้เวลา ๒ ทุ่มกว่าแล้ว รถติดแบบขยับเขยื้อนไม่ได้ แถวตลิ่งชัน ผู้โดยสารเริ่มทยอยลงจากรถที่ละคน

            รถจะเข้าสายใต้ได้หรือเปล่า เพราะตั้งใจจะต่อนั่งตู้ไปหมอชิต ค่าโดยสารเพียง ๓๕ บาทเท่านั้น แต่เมื่อผู้โดยสารลงจากรถทัวร์เกือบหมดจึงต้องตัดใจลงบ้างและเรียกหาtaxi เพื่อเดินทางต่อไป

            ชีวิตเริ่มลุ้นว่า เงินสดที่มีอยู่ในกระเป๋าสตางค์จะพอค่าtaxi หรือไม่ เนื่องจากหลังจากที่ให้เงินพ่อที่บ้าน และซื้อของฝากเจ้าตัวน้อยที่รออยู่ที่บ้าน ตอนนี้เหลือเงินสดติดตัวอยู่ ๒๐๐ บาท และเศษสตางค์อีกเล็กน้อย

            “ไปหมอชิต”

            “ค่าบวกมิเตอร์อีก ๒๐ บาท น่ะครับ ตอนนี้รถติดมากเลย ผมจะพยายามหาเส้นทาง และไปส่งให้ใกล้ที่สุดน่ะครับ” โซเฟอร์บอกก่อนที่จะตอบตกลงว่าจะไปส่ง

            โซเฟอร์ ผู้มีน้ำใจได้พยายามโทรหาเพื่อนๆที่วิ่งไปล่วงหน้าว่าจะมีเส้นทางไหน ไปถึงชิตได้บ้าง

            ในที่สุดก็พอเห็นเส้นทางที่รถจะวิ่งไปได้ก็คือ ถนนวิภาวดี

            ขณะที่รถวิ่งไป สายตาผู้โดยสารก็จับจ้องที่มิเตอร์ว่า ราคาขึ้นเท่าไรแล้ว เลขบนหน้าปัดบอกราคา ๑๒๐ บาท แล้ว เงินจะพอไหม หรือว่าบอกให้รถจอดแล้วไปกดเงินในตู้atm 

            “ไม่เป็นไร เงินคงพอ ที่ลุ้นตอนนี้ก็คือจะไปทันเวลารถหรือเปล่า” นั่งคิดอยู่ในใจ

            แต่ในที่สุดรถtaxi ก็มาจอดสงบนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหมอชิต  ในเวลา ๒๑.๑๐ น. ค่าโดยสาร ๑๙๕ บาท จึงจ่าค่าโดยสารไป๒๒๐ บาท ตามที่โซเฟอร์ขอเพิ่ม อีก ๒๐ บาท

            แทบทุกตารางนิ้วของหมอชิตเนืองแน่นไปด้วยฝูงชนที่มีวัตถุประสงค์เดียวกันคือกลับบ้าน

            การลุ้นได้สิ้นสุดลงแล้ว

            ๒๒.๒๐ น. รถทัวร์เบอร์ ๙๖๑ คันที่จองตั๋วไว้ล่วงหน้าได้ออกเดินทาง และได้ที่นั่ง๑b นั่งด้านหลังโชเฟอร์

            โชคดีที่บขส. ได้จัดโซเฟอร์ไว้ สองคน โซเฟอร์หนุ่ม ทำหน้าที่ขับเป็นคนแรก การเดินทางในเวลากลาง จึงทำให้นอนหลับอย่างสบาย จึงไม่รู้เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น

 จนถึงจังหวัดพิษณุโลก ในเวลา เกือบ ตี ๕ จึงได้เปลี่ยนโซเฟอร์คนใหม่ ที่เป็นชายวัยกลางคน รู้สึกว่า รถทำไมวิ่งช้ากว่าปกติ

            แม้จะมีประตูบังแต่ยังมองเหตุโซเฟอร์ได้ โซเฟอร์กำลังคุยโทรศัพท์

            “คงมีธุระ “ คิดเพื่อเข้าข้าง โซเฟอร์

            แต่เสียงที่ได้ยิน มันไม่ใช่ แต่เป็นการคุยกับเพื่อนโซเฟอร์ที่ขับตามกันมา

ชีวิตเริ่มลุ้นอีกแล้ว เมื่อ โซเฟอร์ ขับรถไปคุยโทรศัพท์ไป เนื่องจากมีการเปลี่ยนมือที่ถือโทรศัพท์จากซ้ายไปขวาบ้าง ขวาไปซ้ายบ้าง ระหว่างที่เปลี่ยนใช้เพียงข้อศอกบังคับพวงมาลัย เท่านั้น

            “คงไม่เป็นไร คงคุยกันแค่ง่วง”

            ผิดอีกแล้ว เพราะโซเฟอร์คนนี้คุยโทรศัพท์แบบนี้ ตลอดทาง ชนิด วางสาย ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็หยิบโทรศัพท์มาโทรหาเพื่อนๆ 

            ได้แต่ลุ้นว่าอย่ามีอะไรมาวิ่งตัดหน้า ขณะที่เขาสลับมือที่ถือโทรศัพท์เลย

            และรถก็ถึงขนส่งจังหวัดเชียงรายอย่างปลอดภัยในเวลา ๑๐.๐๕ น.

            ชีวิตมีลุ้นในวันสิ้นปีจริงๆ