ความเป็นครู

ผู้เขียนกำลังทำการบ้านส่งผู้ช่วยศาสตรจารย์อุดม นิลแสง ซึ่งเป็นอาจารย์อบรมมาตรฐานวิชาชีพครู  ผู้เขียนอบรมถึงตัวสุดท้ายแล้วคือ ความเป็นครู ซึ่งอาจารย์ให้ทำการบ้าน เกี่ยวกับปณิธานในความเป็นครูตามแนว "36 แผนที่ชีวิตของพ่อ" แล้วเลือกพระบรมราโชวาทที่เราประทับใจมาน้อมนำเป็นตัวกำหนดสิ่งที่เราตั้งมั่นเอาไว้ว่าจะปฏิบัติได้จริงอย่างที่ตั้งเอาไว้ ในการประกอบวิชาชีพครูได้อย่างไร

   ผู้เขียนประทับใจข้อแรกเลยนะคะคือ จงเป็นน้ำครึ่งแก้วตลอดชีวิต เพื่อเรียนรู้เพิ่มเติมได้ตลอด ซึ่งหมายถึง

             แก้วน้ำที่พร้อมจะเติมเต็ม ทุกๆ สิ่ง พร้อม เติม เต็ม ทุก ๆ อย่าง การเป็นแก้วใบนี้ จึงมีข้อดีมากมายทำให้พร้อมที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ตลอดเวลา พร้อมที่จะรับกับสิ่งเปลี่ยนแปลงเสมอ

     แก้วเปล่า คือ แก้วที่ไม่เคยรับสิ่งใด ๆ
น้ำเต็มแก้ว คือ แก้วน้ำที่ไม่ยอมรับสิ่งใหม่ๆ เข้ามาในชีวิต พอใจ และยึดติดกับสิ่งเดิม หรือ สิ่งที่มีอยู่
น้ำครึ่งแก้วจึงได้เปรียบเพราะเป็นแก้วที่ไม่มีวันเติมเต็ม ไม่ว่าใครจะใส่ความรู้ลงมามากสักเท่าไหร่ เราก็สามารถรับได้ตลอดเวลา ครูก็เปรียบเสมือนน้ำครึ่งแก้ว เมื่อรับได้ตลอดเวลา ครูก็ควรจะเติมเต็มให้ผู้เรียนได้ตลอดเวลาเช่นเดียวกัน      

       ในขณะที่การทำตัวเป็นน้ำเต็มแก้ว  แปลว่าคุณจะไม่เปิดรับอะไรอีกต่อไปแล้ว หมายความว่า คุณจะไม่มีวันเดินไปถึงสิ่งที่ฝันได้ ส่วนแก้วเปล่านั้น บางคนอาจคิดว่าน่าจะดีกว่าเพราะยังว่างอยู่ แต่ในทางกลับกัน มันว่างมากเกินไป ว่างจนไม่มีอะไรอยู่ในนั้นเลย แล้วคุณจะเริ่มต้นจากอะไรตรงไหน?
      ดังนั้นไม่ว่าครูหรือผู้เรียน จงทำตัวให้เหมือนน้ำครึ่งแก้วตลอดชีวิต ที่พร้อมจะรับสิ่งใหม่ๆ และความรู้ใหม่ๆ ตลอดเวลา

      อีกข้อที่ประทับใจคือ   หากล้มลง จงอย่ากลัวกับการลุกขึ้นใหม่

       หมายความว่าไม่ว่าเราจะทำการใด ๆ ก็ตาม เมื่อเกิดการผิดพลาด ก็สามารถที่จะเริ่มใหม่ได้ การเริ่มต้นใหม่ไม่ใช่ว่าจะผิดพลาดเหมือนครั้งแรก ๆ เสมอไป เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวที่จะเริ่มต้นขึ้นใหม่"
       เพราะคนเราเมื่อผิดพลาด ล้มเหลว ก็มักจะเสียอกเสียใจ ไม่ยอมทำอะไรต่อไป ท้อแท้ไปหมด ไม่อยากแม้แต่จะยืนขึ้น ไม่อยากแม้แต่จะเดินต่อไป ทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้เลยว่า การเดินก้าวต่อไปของเรานั้นจะเป็นอย่างไร ก็กลัวที่จะลุก กลัวที่จะต้องเดินแล้ว
ใครจะไปรู้ได้ว่า การก้าวลุกขึ้นครั้งนี้ การเดินก้าวต่อไปครั้งนี้ จะเป็นการเดินที่ประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของเราเองก็ได้
เพราะฉะนั้นจงอย่ากลัวที่จะลุก จงอย่ากลัวที่จะก้าวเดิน

     เมื่อทำการบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงนำมาเล่าสู่กันฟัง(ขอบคุณค่ะที่เข้ามาอ่าน)