นิทานที่ 4

 

 

กล่าวเรื่อง  นกแขกเต้า       เนาอยู่ฮังเดียว

     ยังเยาว์วัย                   เวิ่นบินบ่ทันได้

     อาศัยท่า                     มารดาเลี้ยงซีพ

ทั้งสอง มีแต่ฮ้อง               คองถ้าอยู่ฮัง

 

วันหนึ่ง ลมพัดด้าว             แดนเถื่อนไพรสณฑ์

พายุ โยนฮวงฮัง                นกเนาสองน้อย

     ปลิวแปรปี้น                 กลางหาวเหิรแยก

     พลอยพรากข้าง           แฮมฮ้างห่างกัน

 

ในด่าน ดงป่าไม้                ฤษีอยู่จำศีล

พบนก ฝนฮำหนาว            จึ่งนำไปเลี้ยง

เลี้ยงล่ำ กายาพร้อม          สอนใจธรรมเที่ยง

สอนเสียง จาตอบต้าน        ขานแม้งม่วนมโน

 

โตหนึ่ง ตกแก่วก้ำ             กลางป่าปนสัตว์

ด้าวด่าน นายพรานเคย      เลาะยิงฝูงเนื้อ

     พรานเลยพ้อ               สกุณาตกหล่น

จึงนำ นกแขกน้อย             เมือเลี้ยงอยู่เฮือน

 

นายพราน ลอนล่ำเลี้ยง      เสียงปากคำแข็ง

     สอนใจนก                   นาบแฮงฮุนฮ้าย

     ใผกลายใกล้               นกจังไฮฮ้องด่า

     ใจโหดเหี้ยม                จาฆ่าดั่งพราน

 

นกถืก หลอมหล่อสร้าง        แตกต่างการสอน

นำพา ทางแนวคิด              บ่มแลงแปงเซ้า

เลยเซื่อมซึมซนซั้น            สันดานพลอยเกิด

สอนแนวใด ได้ดั่งนั้น          สังคมด้ามดั่งเดียว

 

น้องพี่ พลัดพรากข้าง        เนาต่างสังคม

แวดล้อม หลอมแนวคิด      เบิ่งเห็นเฮียนฮู้

ยังซีพ ตามขบวนเบื้อง       สังคมเนาอยู่

นิสัย เสียงปากเว้า             ไหลเข้าสู่สมอง

 

พี่น้อง เกิดฮ่วมเซื้อ           เลยเลื่อนเป็นคนไกล

สังคมเผด็จการ                ขาดธรรมวนวุ่น

สังคม มวลซนสร้าง          สิทธิ์เสรีภาพ

น้องพี่ เนาต่างแคว้น         เลยหลอมสร้างต่างแนว แท้แล้ว

(14 มีนา 2010)