ไปวัดยามเช้า

                เมื่อเช้าจะว่าไปข้างในตื่นมาตั้งแต่ตีสี่ รับรู้ถึงอากาศหนาวก็ไม่อยากจะลุก แต่นาฬิกาปลุกก็ยังดังอยู่ จึงขยับกายขึ้นมาปิด แล้วก็คดคู้เอาหัวลงหมอนต่อ สักพักได้ยินเสียงบ้านข้าง ๆ ชั้นสองขยับ ใจแว๊บคิด

“น้องเหมียวตื่นแล้ว สงสัยจะมาเตรียมกับข้าวไปวัด ตามที่นัดไว้”

แต่ก็ไม่ได้ตื่น สักพักได้ยินเสียงน้องเหมียวเปิดประตูรถหน้าบ้าน

ไม่นานโทรศัพท์ของติ๋วก็ดัง “น้องเหมียวนั่นเอง”

ตั้งใจโทรมาปลุกติ๋วแต่เช้า เลือกที่จะไม่รับแต่เอ่ยปากพอได้ยินว่า

“ตื่นแล้วจ้า ขอบคุณมาก”

การเอ่ยออกไปเป็นเหมือนสัญญาณเตือนตนเองว่า “ลุกได้แล้ว”

แรงปลุกตนเองภายในมันยังเบา

แต่พอมีสิ่งภายนอกมาช่วยกระตุ้นก็ทำให้มีแรงขึ้นมา

แต่ยังไงก็ต้องฝึกปลุกตนเองนะ เสียงภายในดังขึ้นมาสอน

ติ๋วลุกขึ้นมากราบพระทำวัตรเช้า แล้วค่อยขยับไปเตรียมอาหาร

เมื่อเท้าก้าวสัมผัสพื้น มันเย็นเฉียบมากเลยค่ะ แต่ก็ต้องลุกเพราะนัดไว้แล้ว

จัดแจงหุงข้าว ซักผ้าทิ้งไว้

ออกไปเจอน้องเหมียวหลังบ้าน น้องบอกว่า

“เสร็จแล้วพี่ติ๋ว เหลือแค่อาบน้ำ”

ใจติ๋วตกวูบ “สายอีกแล้วฉัน”

รู้สึกผิดอยู่ภายในกับความล่าช้าของตนที่เป็นบ่อย ๆ

คำเตือนสติของครูดังขึ้นมาตอกย้ำ “บุญมีแต่กรรมบัง”

จึงเอ่ยกับน้องเหมียวว่า “ต่อให้ก่อนเลย เดี๋ยวพี่ขับรถตามไป”

แม้ล่าช้าก็ไม่ปรารถนาเป็นตัวถ่วง

 

เพราะไม่ได้ตั้งตัวจะไปวัดนี้ตั้งแต่ต้น วัตถุดิบในตู้จึงมีเพียงไข่ ปลากระป๋อง ผักชีลาว จึงตั้งใจทำ

“ไข่เจียวปลากระป๋องผักชีลาว และข้าวกล้องสีนิล”

ถ้าปกติไม่ได้นัดหมายน้อง ติ๋วเลือกที่จะไปวัดที่เป็นทางผ่านหน้าปากซอย สาย ๆ หน่อยก็จะฝากไว้ยกสำรับเพล แต่วันนี้น้องเหมียวตั้งใจและมาชวนไปด้วย แอบเกร็งเหมือนกันค่ะ

ได้ยินเสียงรถน้องออกไปแล้ว ติ๋วก็จัดแจงเกือบ ๆเสร็จ ขับรถตามหลังไปไม่นาน

ระหว่างทางไปวัดแสงอาทิตย์ทักทายท้องฟ้าสวยงาม

เลี้ยวกลับรถบริเวณป่าอ้อยเต็มไปด้วยละอองหมอกสะท้อนหยอกล้อแสงแดดประดับท้องฟ้า

ประหนึ่งว่า “ได้รับรางวัลความตั้งใจ”

แต่ไม่นานติ๋วก็ขับรถผ่านเลยไป

พอไปถึงวัดก็พอได้มีเวลาจัดแจงสำรับ

 

ได้เห็นข้อบกพร่องในความล่าช้าของตนเอง ทำให้ต้องมาเร่งรีบตอนหลัง

แต่เมื่อตั้งใจ ตั้งเป้าหมายแล้ว อดทนทำไปอย่างมุ่งมั่น ก็สำเร็จได้เช่นกัน