กาลเวลา

              กาลเวลาเป็นแต่เพียงสายธารที่ฉันไปตกปลานั้น

ฉันดื่มน้ำจากมัน แต่ในขณะที่ฉันดื่มนั้นเห็นพื้นทรายข้างใต้

และพบว่ามันตื้นเขินเพียงไร กระแสอันบางเบามันเลื่อนใหลไป

แต่นิรันดรภาพยังอยู่ ฉันจะดื่มให้ลึกขึ้น ตกปลาในห้วงหาว

ซึ่งก้นบึ้งของมันดารดาษกรวดดารกา ฉันไม่อาจนับหนึ่ง

ฉันไม่รู้ัวแรกของอักขระ ฉันรู้สึกเสียใจเสมอมาที่มิได้

ชาญฉลาดเท่ากับวันที่ตัวเองเกิดมา ปัญญาเป็นมีดบันเล่มหนึ่ง

มันมองเห็นและผ่าหนทางของตนเองเข้าสู่ ความเร้นลับของสรรพสิ่ง