ชายวัย63ปี เพราะเขาปลูกต้นสัก3000กว่าต้นเมื่อ22ปีก่อน

ที่มาของมงคล-1

โสภณ เปียสนิท

...........................

 


                              เรือนรับรองหลังงามริมลำน้ำแควใหญ่ขนาดกะทัดรัด สร้างจากไม้สักเกือบทั้งหลังคือความภาคภูมิใจของนรินทร์ ชายวัย 63 ปี เพราะเขาปลูกต้นสัก3000 กว่าต้นเมื่อ 22 ปีก่อน วันนี้มีไม้สักใช้เอง เขานั่งมองผ่านทิวไม้สู่สายน้ำแควใหญ่ไหลรินสะท้อนแดดบ่ายวิบวับเข้าตา เหมือนใครหว่านเกล็ดเพชรเหนือแผ่นผิวน้ำ นกเอี้ยงสาลิกาหลายตัวจิกกินผลมะขามเทศส่งเสียงขรม นกกระหรอดหัวจุกร้องเพลงหวานแว่วจากต้นมะม่วงริมตลิ่ง

 

                                 เขาจบการศึกษาระดับ ปวช. ช่างยนต์ จากวิทยาลัยของรัฐแห่งหนึ่งในนครปฐม มาเช่าที่ทำไร่อ้อย ไร่มันสำปะหลัง แต่งงานกับสาวชาวไร่ตั้งบ้านเรือนที่หมู่บ้านท่ามะกรูด ถึงวันนี้ 30 กว่าปีผ่านไป เขามีทุกอย่างที่ควรมี บ้านพัก ที่ดินกว่า 100 ไร่ คนงานประจำ 3 ครอบครัว ลูกชาย 2 หญิง 1 คน ทุกคนจบการศึกษาระดับปริญญาตรี

 

                                   สุนัยลูกชายวัย 27 ปี จบปริญญาตรีด้านสถาปัตยกรรมกลับมาพักที่บ้านในวันหยุด เดินมานั่งใกล้ๆ บนเก้าอี้ชุดรับรองทำจากไม้สักลวดลายสวยงามบนระเบียง “พ่อแอบมานั่งหลบมุมอยู่นี่เอง” ลูกชายพูดยิ้มๆ เจตนาชวนพ่อคุยแก้เหงา “ไม่ได้หลบเว้ย เอ็งเห็นไหมนั่น” พ่อพูด พร้อมชี้มือผ่านดงไม้ไปที่สายน้ำ “ทำไมหรือพ่อ” ลูกชายยังงงไม่เข้าใจว่าพ่อหมายถึงสิ่งใด “ดูซิว่าเห็นอะไรบ้าง” พ่อพูดขณะทอดตามองสายน้ำเรื่อยๆ แต่แน่วนิ่ง ลูกชายสังเกตสักครู่ “พุ่มไม้ สายน้ำ ตามตลิ่ง” พ่อหันมาสบตาลูกชาย “เอ็งไม่เห็นเกร็ดเพชรพลอยบนสายน้ำนั่นหรือ” ลูกชายหันกลับไปที่สายน้ำอีกครั้ง นิ่งนานจนพ่อดักคอ “ไง สวยงามหรือเปล่า” “พ่อหามุมได้ดีจริงๆ”

 

                                  สองพ่อลูกนั่งเคียงกัน มองสายน้ำไหลเอื่อยริน นานสองนาน ลูกชายเอ่ยคำที่พ่อไม่คิดว่าจะได้ยิน “พ่อผมอยากกลับมาบ้าน” “หมายถึงว่า....” “หมายถึงว่า ผมจะกลับมาอยู่บ้าน ทำงานที่บ้าน” “คิดดีแล้วหรือ” “ครับ” ลูกชายตอบสั้นๆ พ่อพยักหน้าอย่างง่ายๆ เหมือนกัน ไม่ถามเหตุผลเพราะไว้วางใจในความคิดอ่านของลูก “ก็แล้วแต่ คิดให้ดีก่อนนะ” พ่อไม่ห้ามแต่กล่าวย้ำถึงความรอบคอบ