จากหนังสือ แด่เธอผู้รู้สึกตัว ของหลวงพ่อเทียน จิตตสุโภ ท่านสอนว่า มรรค วิถีแห่งการปฏิบัติอันนำไปสู่ความสิ้นสุดของทุกข์ ทุกข์เปรียบเหมือนกับปลิงที่เกาะติดแน่นกับตัวเราและดูดเลือดของเรา ถ้าพยายามดึงมันออก มันก็ยิ่งจะเกาะแน่นขึ้น เราก็เจ็บปวดยิ่งขึ้น แต่ถ้าเราฉลาดเราเพียงแต่ใช้น้ำผสมกับใบยาและปูนกินหมากและบีบน้ำที่ผสมแล้วนั้นลงบนตัวปลิง ปลิงมันกลัว และมันจะหลุดของมันไปเอง เปรียบได้กับบุคคลที่ไม่รู้ พยายามจะหยุด โทสะ โมหะ โลภะ เขาจะพยายามต่อสู้กับสิ่งนั้นและสกัดมันไว้ แต่สำหรับบุคคลผู้รู้เพียงมีสติเข้าไปดูจิตใจและเห็นความคิดของตน ดิฉันชอบคำสอนของท่านมากและประสบการณ์จริงของตัวเองคือดิฉันไปตัดต้นผือที่หนองน้ำถูกปลิงควายกัดที่ขา 3 ตัว เจ็บปวดทรมานมาก คุณยายแกตกใจไม่ได้เอาใบยาและปูนกินหมากใส่ปลิงที่ขาดิฉันเลย แกเอาไม้มาเขี่ย ซึ่งมันเจ็บปวดจริงๆกว่าที่ปลิงจะหลุดออก แต่เมื่อปลิงหลุดออกแล้วเลือดจะไหลไม่หยุด ดีที่คุณยายแกนึกได้ แกไปเอาใบสาบเสือ(ภาษาถิ่น -อีสาน เรียกต้นเหล่าฮ้าง) มาขยี้ปิดปากแผลเลือดก็หยุดไหล
ภูมิปัญญาท้องถิ่นมีความสำคัญต่อคนไทยเราจริง ๆ เดี๋ยวนี้จะเห็นว่าโรงเรียนแต่ละแห่งจะเชิญวิทยากรหรือภูมิปัญญาท้องถิ่นมาช่วยในการจัดการศึกษา ซึ่งนับว่าเป็นบุคคลที่ทรงคุณค่าอย่างยิ่ง และถ้าเด็ก ๆ ได้เรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นมากขึ้น จะทำให้พวกเขาสำนึกรักในท้องถิ่น และดำรงตนอยู่ในท้องถิ่นนั้นได้อย่างมีความสุข