จิตตก.............เพราะเหตุใด ?
ภาพสีหน้ายิ้มรื่นของนักเรียนมอหกจากทั่วสารทิศที่เข้ามหาวิทยาลัยนเรศวรโควตารอบแรกขณะรอตรวจสุขภาพ ณ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยนเรศวร ทำให้นึกถึงนักเรียนมอหกหลายคนที่โรงเรียนที่น้ำตาไหล เศร้าเสียใจกับผลการสอบรอบแรกที่ไม่ติดอะไรเลย หลายคนฟูมฟาย หรือแน่นิ่ง ไม่พูดจา เหมือนคนไม่มีชีวิตจิตใจเมื่อรู้ผลโควตารอบแรก เป็นปกติธรรมดาของมนุษย์ มีรัก โลภ โกรธ หลงอยู่ ครูเองก็พยายามปลอบใจหลายๆคนที่พลาดไปว่ายังมีโอกาสแก้ตัวใหม่ได้ ครูเองก็ยกตัวอย่างลูกครูที่เคยร้องไห้ตอนรู้ผลครั้งแรกแบบนี้เหมือนกัน ซึ่งภายหลังก็มาได้รอบแอดมินชั่น และปัจจุบันนี้เรียนอยู่ปีสองแล้ว
การที่เราตั้งความหวังอะไรไว้ก็อย่าคาดหวังจนเกินไป จิตจะตก....ไม่มีคำว่าสายสำหรับคนที่มีมุ่งมั่น ไม่วันนี้ก็เป็นพรุ่งนี้ มะรืนนี้ เดือนนี้ ปีนี้ปีหน้า ตั้งใจมุ่งมั่นเข้าไปเถอะ ต้องมีสักวันที่เป็นของเรา(ความสำเร็จ)
บางทีการที่ตั้งความหวังไว้สูงเกินเอื้อม ความสามารถเราไม่ถึง เราก็ควรพิจารณาลดระดับความสำคัญความสามารถของเราลงได้ อย่าคิดว่าฉันเรียนระดับนี้พ่อแม่สั่งมาให้เป็นอะไรก็ต้องตามใจพ่อแม่ พ่อแม่ไม่ได้มานั่งเรียนกับเรา เราควรเลือกสิ่งที่เราชอบ เพราะความชอบนี่แหละเป็นสิ่งสำคัญจะทำให้งานที่เราทำ เราเลือก ประสบความสำเร็จกว่างานหรือสิ่งที่เราถูกบังคับฝืนใจ ครูเคยมีประสบการณ์ตรงกับลูกสาวสองคนมาแล้ว จากการที่พ่อขีดเส้นทางเดินให้ลูกสาวสองคนเรียนสายวิทย์และสอบเข้าเรียนคณะที่ไม่ชอบ ก็ฝืนใจเรียนไปได้หนึ่งภาคเรียน ลูกสาวคนเล็กขอลาออกจากคณะที่ไม่ชอบแล้วมารอซิวอีกปีรุ่งขึ้น โดยยอมเสียเวลาหนึ่งปี เพื่อจะกลับมาเลือกเรียนคณะที่ตนชอบ ทุกวันนี้ลูกสาวครูสองคนก็มีความสุขกับสิ่งที่เขาเลือกทางเดินเอง ครูเองก็ได้บทเรียนตรงๆมาจากลูกสองคนนี่แหละ ว่าพ่อแม่ควรจะเอาใจลูกมาใส่ใจตนเองบ้าง อย่าฝืนใจหรือบังคับลูก หรือคาดหวังกับลูก หรืออย่าเปรียบเทียบความเก่งของพี่กับน้อง หรือเปรียบเทียบลูกตนเองกับลูกคนอื่นหรือลูกคนข้างบ้าน ขนาดลูกครูเป็นฝาแฝดเกิดมาไล่เลี่ยกันความชอบยังไม่เหมือนกันเลย คนเป็นพ่อเป็นแม่อย่าทำวิตกจริต ....ซ้ำเติมลูกให้...จิตตกเลย ปล่อยชีวิตเขาให้มีความสุขกับการเรียน คอยดูแลห่างๆ ให้ลูกกล้าที่ปรึกษากล้าที่จะแสดงความคิด แล้วเขาจะประสบผลสำเร็จกับการเรียนที่เขาชอบ จบออกมาเป็นประชากรที่มีคุณภาพและประสิทธิภาพในสังคมต่อไป.
แวะมาเยี่ยมครับ การเป็นพ่อแม่ที่ดีเป็นของยากครับ บางคนบังคับลูกให้เรียนตามใจพ่อแม่ เพราะอยากให้ลูกได้ดี มีงานทำ แต่ลูกไม่ชอบ เลยเรียนไม่สำเร็จ บางทีพ่อแม่ไม่แนะนำเลย ลูกเลยเป็นกระทงหลงทาง เรียนจบแล้วแต่ไม่มีงานทำ ต้องกลับเขาไปเรียนใหม่ ลูกผมสอนให้เขารู้ว่าเขามีทางเลือกอะไรบ้างตั้งแต่เด็กๆ พอเขาตัดสินใจเลือกแล้ว ตอนนี้เป็นหน้าที่ของพ่อแม่ ให้การสนับสนุน ทั้งทางกำลังใจและกำลังทรัพย์เท่าที่สติปัญญาจะช่วยได้ บางทีมันอาจจะมีเหตุผลนะครับ มงคลที่ ๕ ปุพเพ จะ กะตะปุญญะตา มีบุญวาสนามาก่อน
ผลไม้พันธุ์เลว ถึงจะใส่ปุ๋ย รดน้ำพรวนดิน บำรุงรักษาดีอย่างไรก็ตามอย่างมากก็ทำให้มีผลดกขึ้นบ้าง แต่จะทำให้มีรสโอชาขึ้นกว่าเดิมนั้นยาก ตรงกันข้าม ผลไม้พันธุ์ดี แม้รดน้ำพรวนดินเพียงพอประมาณ ก็ให้ผลมากเกินคาด รสชาติก็โอชา"
เช่นกัน ผู้ที่ไม่ได้สร้างสมคุณความดีมาก่อน เมื่อประกอบกิจใด ๆ ถึงขยันขันแข็งสักปานไหน ผลแก่งความดีกว่าจะปรากฎเต็มที่ ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างหนักและเสียเวลามาก ส่วนผู้ที่สะสมคุณความดีมาก่อนเมื่อทำความดี ผลดีปรากฎเต็มที่ทันตาเห็น ส่งผลให้มีความเจริญก้าวหน้าเหนือกว่าบุคคลทั้งหลาย ได้อย่างน่าอัศจรรย์
ขอบคุณคุณคนบ้านไกล ที่แวะมาเยี่ยมเยือน อุปมาที่คุณกล่าวไว้บางทีก็อย่าไว้วางใจนัก เพราะบางทีก็มีเมล็ดพันธุ์ที่ผ่าเหล่าผ่ากอ ผ่าเผ่าพันธุ์ดีกว่าต้นตอก็มี และบางเมล็ดต้นตอดีแต่ลูกที่ออกมากลับไร้รสชาดก็มี อย่าเพิ่งหมายหัวเอาไว้ เอาแน่อะไรไม่ได้ แต่หากมีพ่อแม่พันธุ์ดีอยู่แล้วและช่วยกันทำนุบำรุงลูกกล้าให้เติบโตอย่างมีคุณภาพ ประสิทธิภาพและกตัญญูรู้คุณก็นับว่าเป็นบุญของสังคมเราต่อไป
ก็เป็นเรื่องที่น่าอ่านดีค่ะ มีข้อคิดมากมาย
ก็แล้วแต่คนเราจะคิดยังไง ถ้าคิดว่าดีมันก็ดี
ถ้าคิดว่ามันไม่ดีมันก็ไม่ดี จริงมั้ยคะ 55
ยิ่งนับวัน ก็ยิ่งโตขึ้นเรื่อยๆ ก็ได้ดูหนัง ดูละคร หรือ จะเป็นชีวิตต่างๆ มากมาย ที่บอกว่า พ่อกับแม่ชอบบังคับลูกให้ลูกทำตามอย่างที่ตัวเอง ชอบ อย่างที่ตัวเองหวัง ไว้ แต่ความหวังของพ่อแม่นั้น ก็เป็นอีกอย่างหนึ่ง ในทางบวก ก็คือ เขาอยากจะให้เราได้ดี ทำให้ครอบครัวมีฐานะเพิ่มขึ้น เขาให้กำเนิดเรามาเพื่อที่จะได้ให้เราช่วยดูแลเขา แต่ในทางลบ คือ ถ้าเขาหวังในสิ่งที่สูงเกินไปจะทำให้เราไปไม่ถึง ทั้งพ่อแม่แร้วก็ตัวเราที่เสียใน แร้วอาจจะเป็นอีกอย่างหนึ่งที่เราไม่ชอบ ( แต่ถ้าใครชอบด้วยก็รอดไป ) แต่สำหรับครอบครัวขอบหนู ไม่ว่าจะเป็น พ่อ แม่ พี่ ต่างคนก็หวังให้ หนู อย่างมาก เขาหวังอย่างเดียวคือ ขอให้ลูกได้มีงานทำ ได้รับปริญญาก็พอใจแล้ว หนูดีใจนะคะ ที่พ่อแม่หนูเป็นแบบนี้ ไม่ว่าหนูจะอยากเป็นอะไร หลายๆ อย่าง พ่อกับแม่แล้วก็พี่ เขาก็ช่วยหนูเต็มที่ ค่ะ เขาไม่ทำให้หนูต้องถูกบังคับ เขาไม่ได้ทำให้หนูต้องอยู่ในกรอบ เขาไม่เคยตีกรอบให้หนู และหนูก็เชื่อว่าการที่พ่อกับแม่หวังให้หนูจบปริญญานี้ก็คงจะไม่ยากเกินไปสำหรับหนู สำหรับหนูเพื่อพ่อแม่ หนูทำให้ได้เสมอ ค่ะ
ปล. นางสาวสรีวรรณ เป้าโทน ชั้น ม.4/1 โรงเรียนบ้านกร่างวิทยาคม