๑๙.๔๔ น. วันพฤหัสบดีที่ ๙ เดือนธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๓
กราบสวัสดีค่ะครู
เมื่อคืนก่อนเข้านอนระกับตนเองแบบเป็นเซ็ง ๆ อาการคล้าย ๆ เบื่อกับสิ่งที่ปรากฏอยู่ภายในพอมองย้อนทบทวนเป็นความเบื่อหน่ายกับพฤติกรรมเกเรของตนค่ะครู จึงลุกขึ้นมาเขียนบันทึกทบทวนตนเอง กว่าจะเข้านอนก็ดึกพอดูค่ะ หลับที่พื้นบ้านอากาศหนาวทีเดียว การนอนที่ไม่ค่อยสบายนักทำให้ตื่นง่าย เหมือนตอนที่ไปภาวนาที่วัด แม่ชีที่วัดท่านเอากลดเก่าเก็บมาให้ ครูค่ะเป็นความรู้สึกว่า “ใช่เลย” คุ้นเคยกับสิ่ง ๆนี้ แม่บัวเอ่ยขึ้นมาว่า
“เก็บไว้ตั้งนานไม่รู้จะให้ใครดี ถ้าให้ชาวบ้านไปก็กลัวว่าเขาจะใช้ไม่เป็น พอเจอเจ้าของแล้วไม่ยากสักนิด”
ติ๋วยิ้มใจนี้ระลึกถึงกลดมากกว่ากุฏิอย่างอธิบายไม่ถูกค่ะครู ทั้ง ๆที่ทั้งชีวิตไม่เคยนอนในกลดมาก่อนเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ยอมรับว่า “รู้สึกตื่นเต้น แต่ใช่ในความรู้สึก” พอได้มาแรก ๆ สำรวจขาดหลายจุดค่ะ รอยต่อหลุดไปสามที่ ติ๋วลงมือปะชุนเย็บ ซ่อมรอยต่อจนพอจะใช้ได้บ้าง แต่ก็ไม่ครบถ้วนทุกรอยเพราะได้เวลากวาดตาด จึงวางมือแล้วไปทำหน้าที่ พอเข้ากุฏิลองเอากลดมาใช้กับมุ้งกลมเดิมที่มีเข้ากันได้อย่างมหัศจรรย์ ตกคืนนั้นจึงกางกลดนอนหน้ากุฏิ เดินจงกลมแล้วก็นั่งภาวนาแล้วก็นอน ตื่นมาตั้งแต่ตีสอง ส่องไฟฉายทำวัตรเช้า แล้วก็จุดเทียนเดินจงกลมตีห้าครึ่งไปโรงครัวเตรียมสำรับช่วยที่วัด เพราะที่ผ่านมาสามวันสองคืนใช้ชีวิตแบบนี้ พอมาบ้านจึงคุ้นชิน นอนที่พื้น แม้จะหนาวแต่ก็ตื่นเร็ว ความเกียจคร้านน้อย แต่ก็ตื่นมาตีห้ากว่า ๆ ค่ะ แล้วก็นั่งลงตั้งใจเขียนบันทึก ที่ตั้งใจกับตนเองนานแล้ว เรื่อง..............กว่าจะเขียนเสร็จก็สายแล้วค่ะครู สั่งสมสัมมาทิฏฐิ แต่ก็ยังบกพร่องสัมมากัมมันโต คือไปทำงานสาย ทำกิจวัตรของตนเอง อาบน้ำเก็บผ้าเตรียมเดินทาง แต่หลายชิ้นไม่แห้งดี จึงนำไปห้อยต่อในรถ
ไปถึงที่ทำงานจอดรถแล้วก็ขึ้นไปบนห้อง เปิดเครื่องขึ้นมาจัดแจงเขียนงานและตอบบันทึก สักพักพี่มาเรียกเข้าประชุมการจัดซื้อจัดจ้างครุภัณฑ์แบบอิเล็กทรอนิค (e-Auction) รู้สึกไม่อยากไปเลยค่ะครูแต่อดทน เพราะเป็น “หน้าที่” ถือเป็นการสั่งสมขันติบารมี ติ๋วบอกตนเอง เพราะพี่ท่านอื่น ๆ ก็รู้สึกไม่ต่างกัน พอเข้าประชุมสุดท้ายก็เข้าไปเป็นผู้ช่วยบันทึก เหตุผลเพราะ “จิ้มเร็ว ฮา” เติมข้อมูลในตารางได้ทันใจผู้เข้าร่วมประชุม อะก็ว่ากันไปค่ะ ก็รู้สึกดีที่ได้ทำตัวเป็นประโยชน์อย่างที่สุดในการทำหน้าที่ ถือเป็นสัมมากัมมันตะ ที่มาพร้อม ๆ กับสัมมาวายาโม เพราติ๋วต้องให้ความพากเพียรและพยายามที่จะประมวลคำพูดเพื่อพิมพ์ออกมาให้ดูพร้อม ๆกันทั้งห้อง ประชุมจนเที่ยง ได้เรียนรู้กระบวนการมากขึ้นหลายเรื่องเลยค่ะ เพราะเราตั้งใจทำขั้นตอนเรียนรู้ข้อบกพร่องแล้วก็ช่วยกันหาแนวทางแก้ไข แม้จะใช้เวลานานแต่ทุกคนก็เอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่า “เป็นประโยชน์”
ตอนเที่ยงติ๋ว พี่อ้อ พี่กุ๊ และน้องแปมแปม ไปทานข้าวที่ร้านตะวันทอง พร้อมกับซื้อวิตามินมาให้แม่ออกที่วัด ขากลับแวะพาพี่กุ๊และพี่อ้อไปตัดผม ติ๋วและน้องแปมแปมขับรถไปเติม NGV อุ๊ยพี่สาวจะปิดบ้านแล้ว ขออนุญาตส่งแค่นี้ก่อนนะคะครู.............รักครูค่ะ
